ეხლა რომ თბილად გაკოცო თმებზე, მოგხვიო ხელი, მოგიძღვნა ლექსი... დაგისხა ყავა...

ბილიკს მივუყვები შეყვითლებულს, უკან ქარი კივის, იწყევლება, ზეცას ვეღარა ვცნობ,შეფითრებულს, ღრუბელ მოხვეული იცრემლება....

შენს სიყვარულზე დავწერ ყოველთვის, რწმენით შევხვდები ისევ ამ ივლისს... ვიქნები მხოლოდ შენი პოეტი, აღმართსაც შენზე ფიქრით ავივლი......

რაც იყო, იყო... რაც მოხდა, მოხდა... გულში იღვრება დეკემბრის ჭავლი. ვერ მივატოვე ტკივილი ოხრად და კვლავ ვიხსენებ წარსულს და ჩავლილს....

გული - ოცნებების სასაფლაო თითქოს მიყუჩდა და გაჩერდა... აღარ გახსენებ და აღარ ვდაობ, დრო ხომ უშენობას მაჩვევდა....

სიყვარულს ლამაზი თვალები აქვს, მომხიბვლელია და ვნებიანი. ასე ჯერ არავინ მყვარებია, ის სულ ჩემია და ჩემიანი....

მომენატრა სიყვარულზე ლექსი, ისეთი რომ შეგიყვარდე მერე. ისე, რომ ვთქვა, რიგითა და წესით, ბევრი რამე სულ ამაოდ ვწერე....

მჯერა, სიცოცხლის მერეც იმ იებად მოვალ, სიყვარულის დღეს საფლავიდან რომ მოიპარავენ ბავშვები, მერე შეყვარებულს რომ მიურბენინებენ და შემკრთალი, აკანკალებული ხმით...

ოთხი იყო... არა, ხუთის ოცი წუთი. სიყვარულის სამიზნეზე ვყავდით ქილერს....

ნეტა ეს წლები, სადღა მიდიან... დროც, ისე უცებ, გასცილდა საზღვარს... მე შენი წასვლა არ გამიგია და ვდგავარ ასე ქუჩაში, სადღაც......