რა ბედნიერი ვიყავით მაშინ აღგზნებული, ვნებით, წადილით, ხელში გეჭირა ის თაიგული მე რომ მოგართვი მთელი ვნებებით....

მომწყურდი ახლა ისე მომწყურდი ვითარცა ტყეში მყოფი ირემი, გეძებ ყოველთვის ვერსად გპოულობ სად დამეკარგე, ან სად წახვედი.....

სიკვდილ–სიცოცხლე მე სიკვდილს გუშინ, თვალში ჩავხედე, და მივდიოდი იმქვეყნად თრთოლვით, გული მტკიოდა, თავბრუ მესხმოდა...

მითხარი,რომ გაქრა ყველაფერი კარგი, ყველაფერი წმინდა, ყოველდღე მიმტკიცებ, რომ უჩემოდ გაძლებ, ჩემთან აღარ გინდა!...

ყველაფრით დაღლილს, მენატრება სიკვდილით შვება, რადგან შევყურებ სამათხოვროდ შობილ თაობას, ჭეშმარიტ რწმენას რადგან არყევს ცოდვილთა ნება და სრულქმნილება დარქმევია...

ყოველი ჩხუბი, განშორება, არის ტრფიალი, თვალებში, მაინც მოლოდინი ჩაგბუდებია... ისევ დაეძებ... იქნებ, ახლა, არის გვიანი, მაგრამ გული - გულს,სიყვარულით...

უფალმა მითხრა, დაგყვებიო ფეხდაფეხ ახლოს, როცა ეცემი,დარდიანი ვდგავარო შენს წინ. არ მსურს ბოროტმა გამარჯვების თვალებით გნახოს, შენი ტკივილი მტკივდება და...

ახლა გრძნობები წაშლილია სევდამ იცვალა ფერი, ჩემი გაოცება ადვილია, მაგრამ ღალატი ძნელი!...

ქარმა დაბერა შებინდებისას და მოარყია ნაზი ფოთოლი, ყუნწში მოწყვიტა და თან წაიღო მიწაზე დასცა ხელუხლებელი....

იჯდა მოხუცი მიტოვებული ზამთარში ბუხრის პირას, თვალებზე ცრემლი ჩამოდიოდა თან მისტიროდა მის თავს....