შენმა სიშორემ როგორ დამღალა, და გამიჩინა ისევ დარდები, მინდა დაბრუნდე ისევ გიხილო, გულში ჩაგიკრა მთელი არსებით.....

– მზის დედოფალო – შენ ხომ გვირგვინი დაგადგეს წუხელ, მზის დედოფალო სიხარულისო, შენს გულში მხოლოდ გაზაფხულია, ეს გზები ჩემი, შენსკენ მოდისო..[center]...

ჩემგან წახვედი, მე აღარ ვნანობ, გულში დამიშრა ყველა დარდები იქნებ დაფიქრდე და შეისმინო, იქნებ შენა ხარ მთელი თავდები.....

არ დამიძახო, ო. არა, ნუ გამახსენებ წარსულს, ნაღველი გაშორებისა მე უკვე, აღარც მახსოვს....

ღამეს ვნებდები... დილას ვნებდები... სადა მაქვს მე...

სულ ჩემთანა ხარ, ძილშიც და ცხადშიც და მინდა, მუდამ, რომ იყო ჩემთან, ჩემი თვალები გიხმობენ კრძალვით, მოდი, განდევნე, ეს უხმო სევდა....

გადაიარეს ღრუბლებმა.. მე შენს გზას, აღარ გავცქერი, ჭრილობაც მომიშუშდება შენ რომ ულმობლად დამჭერი!...

ხ ვალინდელი დღე აღარ დადგება, მ ეც არ დაგიკრეფ იებს დილამდე, ა ღარც შენ იტყვი-დილა გათენდა, გ ულს ვერ უბრძანებ, ისევ გიყვარდეს!...

ჩ ემი ცხოვრება, ხომ იცი, ა რარაობას ჰგავს, კ ვლავაც ახლოა ის შიში ლ ოდინს, რომ ახლავს თან....

გახსოვს? სიყვარულს მეფიცებოდი. იფიცებოდი, მიყვარხარ ძლიერ! რას ვიფიქრებდი, რომ მაგ სხეულში მოღალატე და ქვა გული გიდევს!...