კორკიმელის ფერის კაბით დღეს მე შევიმოსები, ასე კენტად ვეღარ გავძლებ, ვეღარ დაგელოდები......

დღესაც დამტოვე, ისევ დაღამდა და შევრჩი კენტად ღამეს... შეეპარა ფიქრებს ჭაღარა, ღამეს კვლავ თეთრად ვათევ......

ოხ, ნეტავ გოგოვ როდემდის ითმინოს შენმა მჭვრეტელმა, დიდ გრძნობას აყოლებული ოცნებებს დავდევ შენზედა....

შეყვარებული არ ვარ, ეს მათ ვუყვარვარ მარტო, მე სიგიჟემდე მიმყავს ყველა, ვინც გულით მნატრობს......

ჩემი არ ხარ, გული მწყდება მხოლოდ ვერ გავთელავთ მინდორ-ველებს ერთად... შენ წახვედი და მე დამრჩა ბოლოს ამდენი ხნის შიშნარევი სევდა....

და წვიმდა კვლავაც გადაუღებლად... გოდავდა ზეცა, დაძრწოდა ქარი და მოდიოდა კოშმარი ღამე წარმოუდგენლად, უძირო, შავი!...

ნ ეტარების სიძულვილით ა ბურდული წლები.. ნ აქურდალი შეხვედრებით ა რეული დღენი.....

მე წუთისოფლის პარმაღზე ვდგავარ, ვდგავარ და მალვით შენ თვალს გადევნებ... შენ მიდიოდი ფარული სევდით, იმედის სიტყვაც ვერ დაგადევნე!...

გადაიარეს ღრუბლებმა.. მე შენს გზას, აღარ გავცქერი, ჭრილობაც მომიშუშდება შენ რომ ულმობლად დამჭერი! !...

მომენატრა შენი მწველი, ხორბლისფერი ტუჩები, მე გაზაფხულს რას დავუცდი მოვალ, ჩაგეხუტები...