ახლა, ალბათ გვიანია, გვიან ამ მოლიპულ გზაზე, რატომ შემხვდი, დამახალე ოცდაათი ტყვია, რომ გავიგე, პატარა ხარ ჩემთვის....

დილა გათენდა ისე თავხედი, რომ სამჯერ მაინც გამახსენა შენი სახელი... შენ დაბრუნდები - ისე წახვედი... უბრალოდ მოხვალ თავდახრილი, მოხვალ და ხელებს...

მერამდენედ მოგიწვიო ამ ჩემს გულში უთვალავი სევდა– დარდი გადვიტანე, ჩაიღვენთე ამ სანთლების სიყვარულში ლოცულობდე, მხოლოდ ჩემთვის არსებობდე....

მოხვედი, გნახე, მოგაპყარ სახე, გამხადე შენი კეთილი მონა, გააღე თვალები, რას იმალები, რა მოგივიდა, რამ დაგაღონა?...

მე რად მინდა ავბედითი სიყვარული, ვერ ავიტან მოჩვენებით სითბოს, გადაჰყვება მოგონებებს სინანული.. და შემრჩება იყო, არა იყო!...

როგორც სილაში ჩაფლული სფინქსი, უძრავი სახე, უთქმელი სიტყვა, დრომ შემაშფოთა, დრომ ჩამაფიქრა.. ბევრჯერ იწვიმა, ბევრჯერ იელვა.....

ცოტა მადროვე, მალე მეც წავალ, საფლავს გამითხრის ეს მონატრება, და იქვე, ქვაზე ჩემ სურათს ნახავ ნეტავ,თვალს ცრემლი თუ მოგადგება?...

ვიღაცის შვილი და ერთ დროს სატრფო, ეფიცხებოდა ცეცხლს მიმწუხრს მარტო!...

სანამ გვიყოფდეს საწუთრო ოინს, და გვაკმარებდეს სხივებში ლივლივს, მიმიღე შენად! ვიაროთ ერთად ! შევერთოთ მთაში ირმების ყვირილს !...

შენ ვერ მიხდები, პოეტს რა ტკივა, გადაუკეტეს გულის დარაბა მას ვერ გაუგებ, გთხოვ ნუღარ კითხავ, კარგად შეხედე და ნუ გაკიცხავ.....