მთის ორღობეში მორაკრაკებს ნაზი მდინარე, უხმოდ, უტიფრად, თითქოს არაფერი ჩაუდენია, მოაქვს შემოდგომისგან! გაყვითლებული ნაზი ფოთლები, და საწყალ ფოთლებს, მიწაზე...

სად დაიკარგე ან სად წახვედი უსიყვარულოდ! მე რას მიპირებ, მივჩერებივარ გარდასულ დღეთა ლამაზ სტრიქონებს შენს მოგონებებს....

გეხუმრეო... მითხარი და წახველ, კარს მომადგა, მარტოობა მწველი.. ახლა, ვინღა განმიქარვებს დარდებს? ისევ სევდა, ისევ მარტო ვრჩები....

მე დავუყვები ღამით ბილიკებს შენზე ფიქრებში, ღამე ნათევი, წავიღე გრძნობა სიყვარულისა! და თან იმედი, ხვალის შეხვედრის....

მე შლეგიანი მოვჯირითობ მოლიპულ გზაზე, აღარც ძალა მაქვს, გაბრუებული ნაზი სურნელით, სარჩევათ დამრჩა შემოდგომის ნაირ ფერები, უკან მომყვება სიყვარული გრძნობით...

მოვა დადგება, ის მონატრება, როცა ამქვეყნად აღარ ვიქნები გადმომაფარებს უფალი კალთას! და გარიყული მარტო ვიქნები....

მე სიყვარულის წლები გავლიე კარზე სიბერემ მომიკაკუნა, შენ გელოდები არსად არ ჩანხარ! და მონატრებამ სული გალია....

მ ე სიყვარულს ვუმღეროდი, ო ცნებებში ჩავიკარგე.. ღ ამე აღარ მასვენებდი, ა ხლა ძილით დავიღალე....

ჩვენ ხომ დავშორდით დღის გასაყართან, თვალცრემლიანი დაგემშვიდობე, მე არ მიყვარხარ! არც შენთან მინდა, გთხოვ დამივიწყო, იქნებ გამშორდე....

შენში გაფრინდა ყველა სიკეთე და მოგონებად დამრჩა წარსული, შენ ვერასოდეს დამიბრუნდები და შენთან იყოს შენი წარსული....