ო, იმ ღამეს რა ლამაზად უთოვია, სიზმრად ვნახე,თეთრი კაბა გეცვა, ალბათ თოვლის ცივი კაბა გითხოვნია და ჩემს გულში მიტომ ცივა დღესაც....

ქალი ქალი ქალია, მაგრამ სათუთი მის ანგელოზთა დიდი სამყარო, ქალი ნაზია თუკი დაუთმობ გადაგყვება და ლუკმას გაგიყოფს....

მოვდივარ შენთან ლაღი ბავშვივით, მიხილავ, ვიცი გაგიხარდება. ღვთაება ჩემში ლურჯი ბაღივით, ქარისგან შენთვის განიავდება....

ამ ცხოვრებაში გულწრფელობა თურმე ნაკლია. სულაც არ ვარგა თურმე გრძნობის სააშკაროდ გამომჟღავნება....

შენზე ფიქრებს ვებრძვი, დაგივიწყე განა, ტირილს თავს ვუკრძალავ, თუმცა მენატრები მამა, რაც შენ მიგვატოვე ყველა შეიცვალა, გულს მტკენს სიმარტოვე, სულიც დაინამა....

ცივა... უშენობით ტირიან წვიმები, გულში კი ჯერ ისევ სითბოა ულევი... მე შენს მონატრებას...

როგორც მოხუცი მევიოლინე, ვდგავარ სივრცეში დინჯად. ვუკრავ საკუთარ ნერვებზე, ვიცი, რომ მთვლიან გიჟად....

ვიდრე შენ მყავხარ, ეს მინდა, რომ გითხრა მანამდე, თორემ რამდენმა სინანულმა წალეკა წლები, გახსოვს, ბაფთიანს მაცილებდი დილით კარამდე და მერე დიდხანს მომყვებოდა...

ჩვენ ღმერთმა შეგვქმნა ერთმანეთისთვის მან მოგვანიჭა ფერი, სინათლე, შენ რომ არ მყავდე რა იქნებოდა? ვერ მივაღწევდი მე 40 წლამდე....

მალე დადგება ის სუსხიანი ცივი ზამთარი იმ მონატრებას გადაპენტავს თოვლის ფიფქები, მე გაგიხსენებ, თვალში ცრემლებით ჩაფიქრებული და ჩავუყვები ნაწვიმარ ბილიკს...