მონატრებული მამულის ედემს, მონატრებული სიტყვას ხვავიანს, მონატრებული უღრუბლო ლექსებს...

"ვერც შენ გაუძლებ წასვლის იარებს, დაგღლის ლოდინით გადაფითრება... ხეზე ფოთოლი რომ იშრიალებს, გახსოვდეს, ჩემი სევდა იქნება!...

სულში ქარბუქობს შუაგული ზამთრის სეზონი, ფიფქივით მათოვს მონატრება და გულს მისერავს, აბობოქრებულ მდინარეებს არ უჩანს ფონი, იმედიც თან მაქვს, თუმც მამხნევს უკვე...

ცხოვრება ისტორიის ნარჩენად დაღუპულა, ძველი ღიმილები აკვანში დამარხულა, დედათა თვალებზე ცრემლები დანამულა, ეს წლები ფიქრებში როგორ დაკარგულა......

აქვე ახლოს მთის ფონია და მდინარის ჩქამი.. ტყე,ტყე უკრავს სიმფონიას დირიჟორობს ქარი...

ამეტირება ... არაფერია, ცრემლებს დავმალავ ... რა მოხდა მერე, გაყინული გული გალღვება. ამეტირება ... არაფერია, წვიმა დამმალავს, რა მოხდა მერე, თბილი ცრემლი...

ვისთვის სიცოცხლე ვარ, ვისთვის არაფერი, ვისთვის სიკეთე და სიყვარული. ვისთვის სანთელი ვარ კენტად დანთებული, ვისთვის ვერხვის ტოტი დარწეული......

უნდა დავფიქრდე, თავს შეგახსენებთ მკითხველო წამით.. რად მოიწყინეეთ? არ მოგწონთ ვიცი უკვე დაგღალეთ მე ჩემი დარდით.....

ვინ დაგიბურღა პოეტს ეს გზები, ვინ ჩაგიღვარა სულში ნაღველი, ვინ გათქმევინა ლექსი მეწყერი... ლექსი გრიგალის გამომსახველი...

ღამეა, ბნელი თვალთა ცდუნება, მთვარე გამოჩნდა, ზეცის ალებით, ქარი ლურჯ ზეფირს ესალმუნება, კვნესის ლერწამის სალამურები[/center]...