დრო კი გადის მაგრამ მუქთათ იღვენთება სანთელი. ხელში კალმით ჩავჩიჩინებ სტრიქონს გულით დაწერილს....

ო, ამღრეულო ჩემო ფიქრებო დღეების რბოლით გადაღლილებო, ოჰ სიყვარულო,ჩემგან წარსულო აწ გარდაცვლილო დიდო იმედო....

მშვიდი ძილით ეძინა პოეტს, გურიის მთვარე, ექსოვება საფლავის მიწას, გეფიცებით....

დღეს ისეთია ყოველი წუთი ეგ სულერთია ვინა ხარ, რა ხარ, თუ უქმად ზიხარ,ზიხარ და უცდი, ფიქრობ და ელი რაიმე ახალს....

ნუ მითვლი ძმაო, მომწერე რამე, ცა მტრედისფერი ამოყირავდა სულ ახლებურად ჩამოწვა ღამე, მთვარეც არ არის ის, რაც გვიყვარდა....

– მოვა არ მოვა მოვა – მე ვუთევ ღამეს ფიქრებს, წყვდიადი თითქოს კვდება, ან იბადება ისევ განთიადების წყება.....

მზემ ოქროს ლანქერი დაღვარა სხივების დაუშვა თქეში, მოქარგა ბაღები ჭაღარა და შეინავარდა ტყეში...

[center] – დრო – გუშინ სალხენად ვიყავი მოსული, დღეს ისევ ეკლიან ბილიკზე ვიარე, გუშინწინ ვარდებით ვიყავი მორთული, დღეს ისევ პოეტის ცრემლები ვიწამე.....

შეყვარებულნი მთვარეს ეტრფოდნენ, თან მთვარის შუქზე წერდნენ ბარათებს მნათობი იგი,წმინდა ესოდენ, ო, ახლა თითქმის არც კი ანათებს....

უბერავს ქარი ხის რტოებზე ისევ მალულად, რატო აწვალებ ცოდო არ არის უნაყოფო ხეეს? ნუთუ ადგილი აღარა გაქვს რომ მიმოფანტო ის მონატრება რომ წყნარად იყო სულდგმულობდე...