მიყვარს სოფლად შემოსული გაზაფხული ვარდიანი.. მიწის ორთქლი ცად ასული, ღამე ოდნავ დარდიანი, მთვარე ჯიხვის ყანწიანი.....

მაღლა ცაში ზარი რეკავს, ნათლისღება დგებაო, მირონით და მისი ძალით, სასწაული ხდებაო, ვისაც მისი სწამს და ჯერა, ღმერთი შეეწევაო. გილოცავთ......

ბოლოჯერ ვსაუბრობთ მე და შენ შორიდან, გზა აღარ იყოფა, გზა მხოლოდ ერთია, არჩევნას ვიძიებ ისევ ამ ორიდან, დღეს ჩემი პატრონი კვლავ "ის", თუ ღმერთია?...

თუ საიდუმლო იყო სერობა, მაშ ჩვენ რად ვიცით, ათას წლის მერე, ესეც განგებას მივაწეროთ და ბედსაც მივენდოთ ჯერ დაუწერელს. თუკი გადავშლით ბიბლიას, ერთ დღეს, და თუ...

გზები ამირიეს ქარიშხლებმა, ბილიკს მოყვებიან აჩრდილები, ღამეც სტრიქონებად დაიშლება მე კი ამ მთვარეს არ გავცილდები....

ზამთარი, სამოსელი მიაბარეს მიწას ხეებმა, თოვლის ფიფქებიც შიშველ ტოტებზე იდებენ ბუდეს, ზარია, და მაცნობეს დეკემბერი მეზამთრეებმა, ზეცა მკაცრია, ირგვლივ...

წახვედი, დამტოვე, დროების უღელში, წახვედი ისე, რომ სიტყვაც კი არ გითქვამს, და თუკი მე შენით გრზნობებს კარს ვუღებდი, ახლა ეს გრძნობები ეძებენ თავის თავს....

ზეცა უიმედობით, მილეული, მკვდარია. აუვსია საწუთრო წუთისოფლის სიხარბეს, ხოდა, მიწიერებამ ეს გრძნობებიც არია, მონები ვართ ვნებების და ეშმაკიც იხარებს....

რამდენი უცნობი, ნაცნობი სახელი, რამდენსაც ხაზი აქვს ზემოდან გასმული, დროებას ისევე ღალატში ვამხელდი, რადგანაც წარსულის ნაწერებს გარს ვუვლი....

საქართველო, ვაზი საღ-სალამათი, ხალხი, მასზე ჩამომპალი მტევნები, ამ ვაზის კი ჩვენ ვართ ისევ ჯალათი, და სამშობლოც თითოქს ქარში მტვერდება....