სულში ქარბუქობს შუაგული ზამთრის სეზონი,
ფიფქივით მათოვს მონატრება და გულს მისერავს,
აბობოქრებულ მდინარეებს არ უჩანს ფონი,
იმედიც თან მაქვს, თუმც მამხნევს უკვე ისე რა…
მზეც ბჟუტავს ჩემში, ისე როგორც მზე ნაზამთრალი,
სარკმლიდან ვუმზერსახურავზე მიბმულ ლოლოებს,
ხან მივეგდები სარეცელზე გრძნობებით მთვრალი
და იმ ლექსს ვუცდი, ტანჯვაში რომ დამაბოლოვებს.
სამყაროც თეთრი, ცრემლისფერი გზებით გაივსო,
წაგებულს ვგავარ,ჩემი ჩრდილი მზერას მარიდებს,
თითქოს აღარც მსურს ზამთრის სევდა გავამაისო,
ჩანს, უმოწყალოდ მივეჩვიე გულ-ცივ ამინდებს.
ნანა მეფარიშვილი
ფიფქივით მათოვს მონატრება და გულს მისერავს,
აბობოქრებულ მდინარეებს არ უჩანს ფონი,
იმედიც თან მაქვს, თუმც მამხნევს უკვე ისე რა…
მზეც ბჟუტავს ჩემში, ისე როგორც მზე ნაზამთრალი,
სარკმლიდან ვუმზერსახურავზე მიბმულ ლოლოებს,
ხან მივეგდები სარეცელზე გრძნობებით მთვრალი
და იმ ლექსს ვუცდი, ტანჯვაში რომ დამაბოლოვებს.
სამყაროც თეთრი, ცრემლისფერი გზებით გაივსო,
წაგებულს ვგავარ,ჩემი ჩრდილი მზერას მარიდებს,
თითქოს აღარც მსურს ზამთრის სევდა გავამაისო,
ჩანს, უმოწყალოდ მივეჩვიე გულ-ცივ ამინდებს.
ნანა მეფარიშვილი
