მიყვარხარ მაგ ღიმილს მოგტაცებ, და დუმილს თანხმობად ჩაგითვლი, ქალაუ, მე ჩემად მეგულვი, შენს სავალ ბილიკთან დაგიცდი....

დილის ნამივით წმინდა ხარ, ქალავ, ავდარშიც მზიანო, ემაგ გულის ხმით გამათბე, მოსვლა არ დააგვიანო....

მოგრძო ეზოში, მწვანე მინდორში ბიჯგზე შემდგარი დგას ნასახლარი, ჩაბუდებულა სურნელი შმორის, ჩარაზულია ფანჯარა-კარი....

ზეცა ჩემი ნუგეში, პოეზია - მარადის. მოვარდისფრო ღრუბლებსი ჩემი გული გადადის. მუზა როგორც ცოცხალი, როგორც ღვთიურ ფერისა, - ისევ მაღალ ზევიდან მღვრიე თვალებს...

დრო არ ითმენს, იგი ყოველს აძველებს და ჩვენც ასე მას უძალოდ მივსდევთ. და შეუცვლის ფორმებს ზღვებს და მთა-ველებს და არა სცნობს იგი რაიმ მიზეზს....

ჩემი ოცნება ფრთებს შეისხავს დაკარგულ ცაზე, შემოვიზღუდავ ჩემი გრძნობების მღვრიე საფიქრალს, სემირამიდას სავსე მთვარეზე დავენახვები, და სიყვარულის ქარიშხალი...

ლამაზად ჩამოთბა, შენი ცხოვრების მშვიდ სამკვიდროში, ლამაზად გამოჩნდა შენი სარკმელის თეთრი ფარდები. ლამაზად აინთო მაგ თვალების სუსტი თანხმებით, მშვიდად დაიწყო...

" რამდენი ფერთა გამაა-ცხოვრების გზაზე გამოფენილი, თითქოს გალობა ისმის ზეციდან ღვთის საკრავისა, შენი სახე მიბოძა ღმერთმა დასავლურ ფონზე გამოხატული, დღეს...

შემიყვარდება უდროო ბინდი, თუ მზის ტოტები სევდას არ ისხამს, თუ მაგ ფანჯრების მყუდროებიდან თქვენ ვერ შემამჩნევთ, მოსულ ქარიშხალს... ვტოვებ საკუთარ თავთან...

გალაკტიონის ხიდთან მუდამ ერთია სცენა, სარკე სარკეში გადის მინას ატყდება მინა. (არ მოუხდება თბილისს...