ჩემი იქნები, სხვა გზას მაინც არ დაგიტოვებ, დეკემბრის ღამეს, შეშლილივით როცა ითოვებს მოვალ შენთან და საპატარძლო კაბას მოგიტან, იებს გაჩუქებ ქრისტეშობ...
სიყვარულისათვის უნდა მოვიცალო, უნდა ვეახლოვო ქალაქს... ისეც გაგვიღიმებს დღესაც მგონი ცაო, სადმე მივიყუჟოთ, ქალავ. მე მთისას გიამბობ და შენ თქვი ბარისაო, ჩუმად...
ჩემში თითქოს დაიბადა რითმა, ანდაც უცებ ამერია გზები, ლექსებს ისევ ვაჟკაცურად გიწერ, მე ხომ მხრებზე ჩამოვუშვი თმები. იქნებ რაღაც შეცდომაა ღმერთო?! იქნებ მუზას...
მშვიდობით, თეთრო ქალბატონო - ამ საზღვრების იქით ბილიკი მხოლოდ ჩემთვისაა ძნელად სავალი. მშვიდობით, თეთრო ქალბატონო - გათავდა ფიქრი,გაცვდა კალამი და დადუმდა...