მე ბევრს არ ვითხოვ მინდა სიმშვიდე, მე-გულები და ეს სულს მიმშვიდებს . გადაგეყრები - ჩვენ გავზრდით შვილებს ნატვრას ავიხდენ და ერთს ვიშვილებთ....

მე ბევრს არ ვითხოვ მინდა სიმშვიდე, მე-გულები და ეს სულს მიმშვიდებს . გადაგეყრები - ჩვენ გავზრდით შვილებს ნატვრას ავიხდენ და ერთს ვიშვილებთ....

როდის ახდები ჩემს ყველა ლექსში ?! ან როდის გეტყვი ”სად ხარ აქამდე ?” როდის ჩადგება ჩვენს შორის ღმერთი ან როდის გეტყვი ”მიყვარხარ ცამდე” .....

მიყვარს მტევანზე ამოყრილი სავსე ვენები წვრილი მაჯა და აპრეხილი თითების ბოლო . ტუჩზე მომდგარი დამალული ჩემი ვნებები უნდა გამოვთქვა ვერ დავიტევ მომიღებს ბოლოს...

ყველას სიკეთე მახსოვს და გამოწვდილი სიტყვა, ბავშვობის დანაპირებიც, რომ შემისრულა დედამ … ცაში წასვლამდე მახსოვს ბაბუჩემმა მითხრა : “ შენი და სხვისი სიკეთეც...

არ დავამტვრევ იასამანს ტოტებს არ მოგიძღვნი მილიონ ვარდს ერთ ქალს . ლექსში ჩავწნავ გვირილებს და გრძნობებს და შენს ტანზე მოვიკიდებ ცხელ ალს ......

დღეს მგონია ვეღარ დავწერ ვერასდროს, ვეღარც იმას ვეღარა ვგრძნობ რაც ვწერე . გულით დამაქვს მხოლოდ სიცარიელე ... ეს დღეებიც გარბიან და რაა მერე ?!...

მე ცხოვრება მეყვარება, მე სიცოცხლე მეზმანება. მე ფიქრებით მეღამება... მე სიკვდილი მეზარება . მემღერება, მენატვრება...

ძნელი ყოფილა გიყვარდეს ქალი როცა გაშორებს ათი წლით ღმერთი. ძნელი ყოფილა რომ სხვის ნაკვალევს გვერდით უარო და კვალო მეტი ......

ბედნიერებას რად უნდა ძებნა, ან მისთვის ცხენზე ეჟვანის შებმა. ცოტათი ახლოს იყავი ღმერთთან, ძაღლივით მოვა, დაწვება ფეხთან......