დრო




დრო არ ითმენს, იგი ყოველს აძველებს
და ჩვენც ასე მას უძალოდ მივსდევთ.
და შეუცვლის ფორმებს ზღვებს და მთა-ველებს
და არა სცნობს იგი რაიმ მიზეზს.

დაე ქარებს ნუ გაჰყვება სურვილი
მეფეთაგან განდიდებულ მხარეს.
და ოცნებით ღამე გადაბურვილი
იყოს სულის ნათესავი არე.

ნაცნობ ბაღში ზის მწუხარე ქალწული
და აწამებს მოგონების კადრი.
სურს წაშალოს დაღი - იგი წარსული
და ქვითინით ზამთრის ქარში გარბის.

ქუჩის კუთხეს მათხოვარი ეფარვის,
თითქოს ცდილობს დაემალოს ზამთარს.
და ამ ტკივილს ვერ გაანდობს ვერავის
და გაჰყურებს შორ მთებს უცხოდ ნაქარგს.

დრო არ ითმენს იგი ყოველს აძველებს
და ჩვენც ისევ მას უძალოდ მივსდევთ.
ის კი უცვლის ფორმებს ზღვებს და მთა-ველებს
და არა სცნობს ქვეყნად რაიმ მიზეზს.

ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი



Loading...


თეგები: poezia

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.