მთვარე ამოვა დღეს უფრო მარცხნივ, ისევ ვიდარდებ ბედზე, ყოფაზე. დგას აივანთან მოხუცი ცაცხვი და ხშირად ვფიქრობ თვითმკვლელობაზე...

ცეკვის დროა, გაიშალე თმა, ისრიმისფერს მოქარგავენ ტანგოს ლურჯი ქარი და შადრევნის ხმა. თმები წელზე ქამარივით, კარგო....

ერთი ლექსისთვის ცხოვრება დათმე! მე პოეზიამ ასე დამდაღა. ვიცი ერთხელაც შემხვდები სადმე და მეტყვი: ღმერთო, როგორ გამხდარხარ!...

თუმც არაფერი ხდება შემთხვევით, მაინც შემთხვევით გადამეყრებით. მუზა პოეტი ხელზე გემთხვევით....

მარადიული ღამის ზმანება, ნაცნობი სევდით კვლავ ვიბანგები. სადაც ქაფია ყველა ღვთაება ზღვის მელოდია, მთვარის ჰანგები....

მთვარემ დაკარგა მძივები მარჯნის, პოვნის ოცნებით გაშლის წამწამებს. და შემოდგომის ლალი, ნარინჯი ტყეს ბუხარივით შეუნთებს ალებს....

შემოდგომის ათას ერთი საღამო. ფოთოლცვენა როგორც ქვიშის საათი... არ იქნება ხეტიალმა დაღალოს მეუდაბნე ქარავანთა ტაატი....

დრომ მარმარილოდ უქცია ტილო და დაივიწყეს დიდი ხანია. თქვენთვის უბრალო ლოთია ილო, არადა ვაკის ფიროსმანია....

ფიქრის ძნა ვკონე - განცდა დავზვინე, ვნება დავაძინე, სიტყვა დავამძივე......

ქვიშის საათი ჩამოცლის წამებს... მე უშენობა უკვე მაწამებს, თუ გადაგულდა გული უშენოდ - მას დრო მკურნალიც ვეღარ უწამლებს....