*****



მოგრძო ეზოში, მწვანე მინდორში
ბიჯგზე შემდგარი დგას ნასახლარი,
ჩაბუდებულა სურნელი შმორის,
ჩარაზულია ფანჯარა-კარი
ვიხსენებ წარსულს, გული შემტკივა,
დავატრიალებ საათს პირიქით,
იმ ნაქოხარში ვეღარ შევდივარ,
აღარც სიცოცხლე ნავარდობს იქით...
მომაგონდება ბავშვობის წლები,
ჯალაბით სავსე პატარა სახლი,
მუშტად შეკრული ის მეზობლები
და ქრისტიანი, ვაჟკაცი ხალხი.
გამახსენდება ტკბილი ბებია
ოჯახში ჯაფა რომ აწვა კაცის,
თავშალში ჩუმი ცრემლიც დენია,
მაგრამ რვა შვილი გაზარდა მაინც.
შემოაწვება გულს ნოსტალგია,
მინდა სოფელში ცხენით თარეში,
იმ ცივი მჭადის გემოც მომინდა
დილით რომ ბებო მილბობდა რძეში.
კედლის სურათი გამახსენდება,
კაცი ყოფილა ბრგე, გულიანი,
ტყუილად მხოლოდ კალანდას ჭექდა
ბაბუას ფილთა ორლულიანი.
შებინდებისას გაშლილი სუფრა,
სუფრა რომელიც სტუმარს მოელის,
ცხელი ხინკალი, არაყი უხვად
და ნედლი თევზი მდორე ნოღელის.
ბიჯგზე შემდგარი დგას ნასახლარი,
აშინებს ქარის დაბერვა მკვეთრი,
კედლებს განწირვის გააქვს ზანზარი,
თავზე მენგრევა მე დედულეთი..



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.