მთის თავზე იდგა პატარა სახლი, სადაც ცხოვრობდა უბრალო კაცი. უფრო ქოხს ჰგავდა, ჩალით და კარით, საკვამურიდან ბოლავდა კვამლი....

მე და მუსიკა ისევ დავიპყრობთ უკიდეგანო, დაზოლილ ქუჩებს. კვლავ გადავლახავთ ამოვარდნილ ქარიშხლებს ღამის. ვიტყვით ჩვენს სათქმელს, ვიტყვით მძაფრად, უხეშად,...

მოგონებები დაგვყვება მუდამ, ზოგჯერ ცუდიც ხომ გაგვიკარგდება. წარსული დროის აწმყოსთან ბრძოლა. მთავარი მაინც მხნედ არის დგომა......

ხანდახან ვფიქრობ, კალამი მიჭრის, არა, უბრალოდ ასე მგონია. დანამდვილებით ვერაფერს ვიტყვი ასჯერ ნათქვამი იქნებ ჭორია....

გულის ძგერის ხმა მესმოდა, მატარაბელი მიჰქროდა, ქუჩაში ქალი ტიროდა, მე კი სიცოცხლე მინდოდა.....

როდესაც მთვარე ამოვა ცაზე, მაშინ დავდგები მე მაღალ მთაზე. და გადავხედავ ცხოვრებას გზაზე და დავფიქრდები საკუთარ თავზე....

მე ხომ გიჟის შემოვიცვი მანტია, ღამეები ღვინის სმაში ვათენე და სანთელი ჩემთვის აღარ ანთია, იარაღში ჩემი ტყვია გავტენე....

მე დავდიოდი უგზოუკლოდ ქუჩაში ერთი და დავეძებდი,რომ მეპოვნა მე ჩემი ღმერთი. არ მაშინებდა ქარიშხალი, ტოტების ტეხა, უსასრულობის დასასრულთან ნერვების შეხლა....

მე შენთვის ავაშენე ედემის ბაღები, თითქოს წაიქეცი, მაგრამ არ ვარდები. ნისლში თუ თოვლში შენთან მოვფრინდები. ქარში თუ წვიმაში მე შენთან გავჩნდები....

გოგონა კითხულობდა ლექსს, ძვირფასს, მღელვარებით და სულის ფორიაქს ამაოდ მალავდა... უფსკრულში დაეშვა მუქლურჯი მწვერვალებით, ანაზდად დარბაზში პოეტი დალანდა......