წამოუბერა ზღვაურმა, ღრუბელი სევდას სცრის მემუდარები: -გამიშვი! მე თავს ვიმართლებ: -წვიმს! ხელით გისწორებ, სათუთად ყელს მარგალიტის მძივს. ისევ ჩურჩულებ: -წავალ...
გიახლოვდები და ვეღარ ვმალავ ჩემს აღტაცებას... და ყოველ წამში მიზიდულობის იზრდება ძალა... და რა აზრი აქვს, რომელი დაგვშლის ბუნებისა თუ კაცის გენია... ყველა...
გნახე და მივხვდი... ბრმა ვყოფილვარ თურმე აქამდე... ანდა სიბნელე იყო საერთოდ... მაგ ხმაზე მივხვდი ყრუ ვყოფილვარ თურმე აქამდე ანდა სიჩუმე იყო საერთოდ... მაგრამ...
ცაცხვის ხმელი ფოთლები აფენია ბილიკებს, მე მივდივარ მარტო და წინ ცის ლურჯი ზოლია, ქარი მღერის - ქარაფთა სევდიანი ლირიკა, მთვარე არ სჩანს მეწყება ზამთრის...
თურმე, შენც მოგნატრებივარ, დღეს წამჩურჩულა ნიავმა, გულს შემოერღვა ყინული, გალხვა და გაიმზიანა... ვაი, ამ მონატრებამა რა ძაან დააგვიანა... ტარიელ ხარხელაური...
პატარა ბავშვის ტერფების კვალი ნამიან სილას ზღვის პირას აჩნდა... მე თითქოს წამით ამეხსნა თვალი და ის დღე ვიგრძენ იდუმალ ძალით, როცა სიცოცხლე პირველად გაჩნდა!...