ამბობენ, რომ უცნაური კაცი ვარ, რაც ვარ, ეს ვარ... გულს ვერ დავემალები... ჩემს სიყვარულს სევდის კაბა აცვია და მიღიმის ნისლისფერი თვალებით....

სოფლის შარაზე ამღვრეული ნისლი ბანცალებს და მთვარის ჩრდილში თეთრი კალმით სტოვებს ავტოგრაფს... დაბადებამდე ერთი ნეკნი ამომაცალეს, იმ ნეკნის ბედი გამახსენდა ახლა...

როგორ მომენატრე ჩემო ფერიაო, როგორ სიყვარულით გელი... შენი მონატრება სევდისფერიაო, რაღაც უცნაური ფერი......

სარძლოდ მიგიღებენ ჩემი მთიელები... მეც უკვე გნებდები, შენი ვარ, ასე რომ, მიყვარხარ, გნატრობ და მებედნიერები, შენს თავს გეფიცები დღეს შენით ვარსებობ......

შენ სიჩუმეში დაბადებულ მზის სხივებს გავხარ, ცვრიან ბალახს რომ ეფინება მშვიდად სრულებით... და სურნელება განთიადის შენ სუნს წააგავს, მე კი მოვდივარ გადიდებულ...

გახუნებულან ძველისძველი პერგამენტები და შემოდგომის ჩამოცვენილ ფოთლებს ხრაშუნით... მივყავარ სადღაც შეუმჩნევლად და ველოდები, თუ გამოჩნდები გზის ბოლოში -...

ვეხები როგორც მხატვარი ტილოს, ჩემს გონებაში გაჩენილ ბზარებს. თუმცა კი, უკვე არავინ მინდობს. მაინც ვერ ვაღებ სამოთხის კარებს....

რა ლამაზია ცის ლურჯი ფერი და ვარსკვლავების ციმციმი ნელი. ღამით ქუჩებში, მომღიმარ ხალხში, დაბადებული გრძნობები მწველი....

გაფხულზე რომ გათბება მიწა, რომ ამოვა ენძელა და ია, საქართველოვ, შენს ყველაფერს ვფიცავ, ლექსს დაგიწერ ცისფერ პეპლებიანს. ანანურთან არაგვის წყალს დავლევ,...

სიახლოვიდან სიშორემდე არც თუ ბევრია, თუმც არც ახლოა სიშორიდან სიახლოვემდე... და თუ წარსულთან შეგუება ყველას ბედია, მაშინ არ ვიცი რას ვცდილობდი მე აქამომდე......