აღარ მაძინებდა მზერა ალმაცერი, ხალიანი ტუჩი... მკლავი ანაცერი... მზის და ცხელი ქვიშის ვნებით ატკეცილი ტალღებს მოაპობდა ტანი კალმახური. თვალებს ჩავკიდებდი...

თოვლი მოსულა, თოვლი მოსულა, ქათქათა, შენი თეთრი მკერდივით... მე, უსასრულო სივრცის მოსურნე- ვარ მაღალ მთებში გამოკეტილი. და მაღლდებიან მთები ზეცამდე...

მაგრად დაჰკარი, მაგრად დაჰკარი, დადგეს ყიჟინის კორიანტელი, რომ საქართველოს რწმენის აკვანი, კვლავ იდგეს ტურფა და სანატრელი....

მე ახლა მხოლოდ ამ თოვლით ვცხოვრობ, მათოვს და მათოვს თეთრი ვარდები და როგორც შენი დუმილი – თოვლიც სავსეა თრთოლვით და ჟრუანტელით....

მე სისხლს მიჩქარებს და თავბრუს მახვევს ეს დიდებული ჯვარი და მხცეთა. თითქოს პირველად ვიგებ შენს სახელს. ან ვეთხოვები საყვარელ ცხედარს. მეც მცემს ამ მთებზე...

ახლახან შეწყდა სროლის ხმა თითქოს. გალურჯებულა სივრცე წყლულივით და ჩაჩოქილი პოეტის ლანდი მიწას ეყრდნობა დამბაჩის ლულით. უცებ სცენაზე შემოდის თოვლი,...

რა უნდა მოხდეს, რა უნდა იყოს, რომ დღევანდელი კაცის თვალები გაოცდეს მართლა და არა თითქოს, ვინმეს ბრძანებით ან დავალებით....

ფურცელზე უცებ შრება მელანი ფურცელი იწვის და ბოდვას იწყებს, რათა ჩემსავით გრძნობდნენ ყველანი წარმავალ დღეთა ყინვას და სიცხეს....

მე ვკითხულობდი. მომწყინდა ფიქრი და ვკითხულობდი. ხმამაღლა წვიმდა. სარკმელში ქარი არხევდა ხეებს დამძიმებულებს ხანძლივი წვიმით....

ეს წვიმა ასე ჩემს გამო შფოთავს, ეს ქარიც ხეებს ჩემს გამო არხევს, რომ შემაჩვიონ საძულველ ოთახს, შენს გაოცებულ დუმილს და სახეს. და გაჟღენთილი ქარით და წვიმით,...