დათო ახლოური - სოფლის შარაზე

სოფლის შარაზე
ამღვრეული
ნისლი ბანცალებს
და მთვარის ჩრდილში
თეთრი კალმით
სტოვებს ავტოგრაფს...
დაბადებამდე
ერთი ნეკნი ამომაცალეს,
იმ ნეკნის ბედი გამახსენდა
ახლა რატომღაც...
ვინ იცის,
იქნებ ცრემლად შერჩა
ისიც წამწამებს,
ან მირკანივით შეენაცვლა
დანთებულ წივას...
დაბადებამდე ამოცლილი
ნეკნი მაწამებს,
რომ მაგრძნობინოს
უშენობა
რარიგად მტკივა.