სად შეგვიძლია საკადრისი ვუთხრათ დიდება, ისე სულმნათობს სხივთამთოველ მნათობთა შორის. ადვილ არს წყევლა მისთა მტერთა შხამის და შმორის, ასვლა კი დანტეს სიმაღლეზე...

წელთა მრავალთა ჯაფისა და გარჯის შედეგად აღწევს ბრძენკაცი, რომ შეასხას ხორცი ოცნებას და გულმოდგინე ჩანაფიქრი იქცეს ქანდაკად, ქვა პირველქმნილი სამარესთან აქციოს...

ავაჰმე, ჩემო სიჭაბუკევ, არწივის ნავარდო ზეცაშია, საით გაფრენილახარ, შე ტიალო, მიჰფარებიხარ რომელ მხარეს?.....

ცდებოდა ქალი-ხვარამზე მთხოვნელს რო მიეუარა! რატომ ვერ მიხვდა მაშინვე, სწორ ნაბიჯს დგამდა თუ - არა?!. თავ რად ჩაჰკიდა მელადა, ვაჟმა რო ირგვლივ უარა?...

სიზმრად ვნახე ვიღაც ბრძენი, მითხრა - "რა დროს ძილიაო? აქ სიცოცხლის ვარდი ჭკნება, ცხადში გადაშლილიაო; ძილში ყოფნით ვერ შეიცნობ მას, ვინც ყოფნის შვილიაო,...

ვნების აკვანი თუმცა გულში ბევრჯერ დაგვერწა და სიყვარულის ალმურითაც სახე აგვეწვა, მაინც არ ვიცით, თიხით შექმნილ მოკვდავთა შორის მარადისობის მოქანდაკემ რისთვის...

გზა გამიმრუდდა და ცხოვრება ჩემი ბნელია, სიმშვიდე გაჰქრა, კაეშანში ყოფნა ძნელია, დიდება უფალს, რადგან ქვეყნად ნაღველი მაინც სახვეწი არ მაქვს და ადვილად...

რად მახსენდება ჭინკების ცეკვა, ძილის წინ ჩემთვის ზღაპრად რომ უთქვამთ?! ბინდდება...ჰოდა, ასწიეთ ეს ცა! ასწიეთ ეს ცა! მე ძლივსღა ვსუნთქავ !...

წვიმს და ტუჩებზე მადნება სევდა.. ისევ გეძახი და მუდამ გელი... იცოდე, მუდამ მემახსოვრება, როცა მიყვარდა ღიმილი შენი.......

თბილად მეხება ცხელ ტუჩებზე შენი ტუჩები, როცა თითები საკინძეზე ღილებს ძებნიან......