შემართულია ხელი მსახვრალი, ქარიშხლის მერე ნაცრად შთენილი. არა რა რჩება გულს გასახარი, ისე ვით ფერფლი ცად გაფრენილი....

მოგონებების ფერმკრთალი ლანდი, დაფორთხიალობს ფათერაკებით. სტრიქონებს ვებრძვი მშფოთვარე განცდით, დემონებს ახლოს არ ვეკარები....

განკურნავს ოდეს,(მე ასე მჯერა) გულისტკივილს და მუხდალ სადარდელს, შენი თვალების გამჭოლი მზერა, ოცნების სითბო ამწევს ცათამდე....

არავინ უწყის ეს გზა სად მიდის; გზას ვამბობ თორემ სახრეა შინდის;...

დარდი დარდზე უარესი, ფიქრი ფიქრზე ნაშენი; ნეტავ,როდის გამოჩნდება, ღმერთო გზა და საშველი....

მინდა,სიცოცხლე პეპელასავით, თუნდაც სამი დღე, რომ ეს სამყარო მცირეოდენ სიკეთით ვქარგო;...

ისე იქუხა ტრფობის ნაპირთან, გავშეშდი როგორც უტყვი ფიქალი. გამჭოლი მზერა ისე გაჯიქდა, გააცამტვერა ფიქრთა გრიგალი....

შფოთვა დასრულდა, მაგრამ რატომღაც არ მიხარია....

იის კონაში გადავცვლიდი ახლა სიცოცხლეს, დავივიწყებდი განშორებით გახსნილ იარებს, დაღლილი გული საქციელებს მუდამ მიოცებს, ვერ დაგივიწყე, არაფრით არ გადამიარე....

ქალი ბევრია ამ ქვეყანაზე, მაგრამ დედა კი - მხოლოდ ერთია. დედა ერთია ვით მზის ამოსვლა. ვით უკდავება, დედა ერთია, და ქვეყანაზე ომის დაწყება ეგ იგივეა - დედას...