შენზე ფიქრები აღარ მასვენებს, წარსულისაკენ ვიბრუნე პირი. სარკმელს ჟუჟუნა წვიმა ასველებს, სასიხარულო ცრემლებით ვტირი....

უმარტივესი ყოფა ნასაზრდოები ნიჭით, დაგმობს სულიერ ლპობას აკენწლავდება იჭვი....

რა დრო გასულა და აი დღესაც, ვეკეკლუცები ვნებას გარეწარს. იგივე მიწა,იგივე ზეცა, ალერსის სითბოს კვლავ თავს მალეწავს....

იმ ხსოვნას ვერ დავაძველებ, რაც რომ ჩემში ხარობს; შავს თეთრად ვერ ავაჭრელებ, სხივს ვერ მოვწყვეტ ტატნობს....

ცის ლოცვას ვარქმევ შენს ცისფერ თვალებს და ვჩუქნი ღამეს იმ სითამამეს,...

ღამის სიჩუმე ჩამოწვა მთებზე, თოვლის ფანტელი ფარავდა მიწას, სოფლის გულში კი ზამთრის დემონი მოლიპულ გზებზე იდებდა ბინას....

დაუდეგარი ჩემი ფიქრები უსაზღვრო სივრცეს შესჭიდებიან... მე მათ სრბოლაში ვბორგავ,ვიღლები, ისინი, მაინც არა ცხრებიან....

გამოდარებულ ცის ტატნობს ვუმზერ, ღრუბლები მზის სხივს კვლავ ეფარება. კვირტის ფაჩუნზე და ჩამიჩუმზე, ამხელს ალვის ხე მზის შეყვარებას....

ისევ ჩამესმის ჩიტების კვნესა, ბედნიერების ნექტარით სავსე. მერიდიანებს სხივები კვეთავს და ოკეანე ზვირთს ცამდე ასწევს....

ერთხელაც ასე გათენდა დილა, ერთხელაც ღამე იქცა აჩრდილად, ერთხელაც წამი გაქრა სამღერად და სული ჩემი ჩაქრა საქებად ერთხელაც ვნახე ღალატი მწვავე და მეგობრობა...