ხარხარებს მოთქმა : მოგხვდეს ახია ! ვერთქმის ხრიალმა ხორხი ჩახია, გადახელებამ ბიჯით დამხია, კარგი არ სცხია, დახე! მახეა!...

გაზაფხული წვიმს ჩემს ფანჯრებთან, ფიქრი ირევა, მთვარიან ღამეს ჭიქა ღვინო და ვალსი უხდება, დღეს ალბათ მთელი დედამიწა გადაირევა, ნეტავ იცოდე, შენი თვალები როგორ...

მოდი, თითქოს ბავშვები ვართ, გამიტაცე მოდი,თითქოს ბავშვები ვართ,გამიტაცე, მერე სადმე გადამხიზნე მთაში, სიყვარული სულ თავიდან ამიხსენი არ გამიშვა,არ გამიშვა...

სიყვარული რა ფერის არის დედი? -სიყვარული რა ფერის არის დედი? -შენი თვალების ფარია შვილო.... -სიცოცხლე როგორი ფერის არის დე? -სიცოცხლე დილისფერია შვილო.......

ნეტავ შენს მეუღლეს - მე რა შემაშინებს ნეტავ შენს მეუღლეს- მე რა შემაშინებს, მე რა შემაშფოთებს ქვეყნად, ჩემში შემოდგომა ჯერ არ დაწყებულა- ჩემში აპრილია დღესაც....

ცოლი ნოემბერიც მიილევა საცაა და მერე მთიდან გადმოდგება თოვლი, გადაღლილი ჩამოვჯდები ფანჯარასთან, ფინჯან ჩაის მოვიმზადებთ ორნი....

სველ მიწაზე ჩამოჯდომა მინდა, აპრილივით მომენატრა სითბო, აპრილივით ყვავილების თქვეში, ორღობეში ენძელების ფეთქვა, გაფოთლილი ტყემლები და გზები......

გაზაფხულობით შენი ღობის გასწვრივ, გლიცინიები ჰყვაოდნენ ბებო, მაშინ არ ვიცოდი რა ერქვათ ამ ყვავილებს, ახლა ვიცი და ვჩემობ....

შენ სულ დამჭირდები დედი... თითქოს დრო გავიდა, თითქოს გავიზარდე, მაგრამ ვერ გავდიდდი დედი, შენთან და შენს იქეთ ვერსად გავიპარე, ვერსად ვერ წავედი დედი......

რომ შემეძლის ვიცხოვრებდი სოფელში და შენს მხარდამხარ დავთიბავდი სათიბავს, შემოდგომას შევიდგამდი კალათით და ნალიაში ავიტანდი საზიდარს......