ხანდახან ვფიქრობ, კალამი მიჭრის, არა, უბრალოდ ასე მგონია. დანამდვილებით ვერაფერს ვიტყვი ასჯერ ნათქვამი იქნებ ჭორია....

გულის ძგერის ხმა მესმოდა, მატარაბელი მიჰქროდა, ქუჩაში ქალი ტიროდა, მე კი სიცოცხლე მინდოდა.....

როდესაც მთვარე ამოვა ცაზე, მაშინ დავდგები მე მაღალ მთაზე. და გადავხედავ ცხოვრებას გზაზე და დავფიქრდები საკუთარ თავზე....

მე ხომ გიჟის შემოვიცვი მანტია, ღამეები ღვინის სმაში ვათენე და სანთელი ჩემთვის აღარ ანთია, იარაღში ჩემი ტყვია გავტენე....

მე დავდიოდი უგზოუკლოდ ქუჩაში ერთი და დავეძებდი,რომ მეპოვნა მე ჩემი ღმერთი. არ მაშინებდა ქარიშხალი, ტოტების ტეხა, უსასრულობის დასასრულთან ნერვების შეხლა....

მე შენთვის ავაშენე ედემის ბაღები, თითქოს წაიქეცი, მაგრამ არ ვარდები. ნისლში თუ თოვლში შენთან მოვფრინდები. ქარში თუ წვიმაში მე შენთან გავჩნდები....

გოგონა კითხულობდა ლექსს, ძვირფასს, მღელვარებით და სულის ფორიაქს ამაოდ მალავდა... უფსკრულში დაეშვა მუქლურჯი მწვერვალებით, ანაზდად დარბაზში პოეტი დალანდა......

შენთან ჩურჩული კვლავაც ტკბილია, მე ვამსხვრევ ჩემი დუმილის კოლოფს,- ამ ხიდზე მე ჯერ არ გამივლია, მე ავაშენე ეს ხიდი მხოლოდ....

გამოაცილეს სუფრიდან, კურდღელი კარგად შემთვრალი, მღერის რომ არის სულწმინდა, არავისი აქვს დღეს ვალი. ლხინი მრავალი მინახავს, ჰარალი, ჰერი, ჰერიო, ჩემზე მამაცი...

სხვის ჯიბეში ფულებს თვლიდა, ბოღმით გულზე სკდებოდა, განგაშს სტეხდა, თითქოს მთიდან ზვავი ემუქრებოდა. ძლიერ სწყინდა, თუ სხვის ბაღში მწიფდებოდა ატამი, ფერით...