მე მზე ვარ შენში... ასე რომ გათბობს... სხვაგან რომ ეძებ, ფიქრობ, სად არის... მე უშენობით ისევ დამათრობს... ზღვა, უსასრულო, მზესთან ნაყარი......

შეუცნობადი მოვარდა ქარი... მე გაოცებას ვხატავდი თქვენში, თრთიან მკლავები, როგორც ვერხვები, შეუცნობადი მოვარდა ქარი და თქვენ მის თმებსაც ნაზად ეხებით. ქარი...

კმარა! გულმა შეგიწყნარა: ჩქარა მოვალ ჩქარა! მომეჯარა ბარათების ფარატინა ფარა, არაგვივით ამაჩქარა, ისევ შემაყვარა - ანკარა და თავანკარა შარაგზა და შარა...

ნუ დავპირდებით ბავშვებს სამოთხეს, ნუ დავუმალავთ მიწიერ ცოდვებს, თუ დაეცემა, თვითონ წამოდგეს, მხოლოდ თავისი იმედი ჰქონდეს… უკვე დაიწყო ზაფხული ცხელი და უშორესი...

კლდეზე ვდგავარ თეთრი ვერხვი,მხრები ამიტოტებია, ვინმე ხრამში თუ გადასცდა, – ხელი გამიწოდებია, მეხს ვარიდებ მოზარდ ვერხვებს, – ტანი აუშოლტებიათ, ფრთებს ისხამენ...

სიკვდილმა ჩამოიარა, ობოლი დახვდა წინაო, - მე წამიყვანე,სიკვდილო, ობლობა მომეწყინაო. - შენ რად მინდიხარ,ობოლო, შენი პატრონი ვინაო,...

მე ჯერ ქაოსი მერტყა წყვდიადად, თქვენ რომ გეხვიათ მზეზე ფუტკარი, მე შვიდასი წლით დამაგვიანდა, თქვენს შეთქმულებას ვერ მოვუსწარი....

წამოუბერა ზღვაურმა, ღრუბელი სევდას სცრის მემუდარები: -გამიშვი! მე თავს ვიმართლებ: -წვიმს! ხელით გისწორებ, სათუთად ყელს მარგალიტის მძივს. ისევ ჩურჩულებ: -წავალ...

გიახლოვდები და ვეღარ ვმალავ ჩემს აღტაცებას... და ყოველ წამში მიზიდულობის იზრდება ძალა... და რა აზრი აქვს, რომელი დაგვშლის ბუნებისა თუ კაცის გენია... ყველა...

გნახე და მივხვდი... ბრმა ვყოფილვარ თურმე აქამდე... ანდა სიბნელე იყო საერთოდ... მაგ ხმაზე მივხვდი ყრუ ვყოფილვარ თურმე აქამდე ანდა სიჩუმე იყო საერთოდ... მაგრამ...