უჯიშო - ვახტანგ ჭანკოტაძე (იგავ-არაკი)




სხვის ჯიბეში ფულებს თვლიდა,
ბოღმით გულზე სკდებოდა,
განგაშს სტეხდა, თითქოს მთიდან
ზვავი ემუქრებოდა.
ძლიერ სწყინდა, თუ სხვის ბაღში
მწიფდებოდა ატამი,
ფერით ჰგავდა დამწვარ ნახშირს,
წესს მისდევდა სატანის.
მეზობლის ქალს ცილს სწამებდა,
სადა ჰქონდა ნამუსი?!
ერთად სძულდა: მისალმება,
ია, ვარდი, კაკტუსიც.
სწყევლიდა და აგინებდა,
პატრონს ახალ მანქანის,
თვლიდა – მისი არის ნება
გესლი თესოს ქაქანით.
მოსწავლისაც შურდა ავსულს,
ფრიადებს თუ იღებდა,
სიკეთე და მადლი არ სურს,
არის მტრობის იმედად.
გამუდმებით ღვარძლი `შვენის~,
არ ჩერდება არც ღამე,
შეეყარა მძიმე სენი,
ყოფა აღარ აცალეს.
დროზე ადრე, მავნე სული,
განუტევა, თან გაჰყვა,
ახდა სიბრძნე არსებული,
უფლის ნების თანახმად.
. . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . .
"ვინც გესლი და ბოროტება,
გულში უხვად ჩატია,
დარჩა მწარე მოგონებად,
ღმერთმა არ აპატია.
"



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.