დასევდიანდა ბუნება, ფერი შეუკრთა ტყე-ველსა, კაკალსა მოშრიალესა და ვერხვსა შტოთა მრხეველსა, მუხას ამაყად მდგომარეს, ზვიადსა, შეურყეველსა,...

ვისაც ვუყვარდი ან ვინც მიყვარდა, დიდი ხანია მიწას მიბარდა, ვისაც მოვწონდი ან ვინც მომწონდა ახლა მიგონებს სულ სხვა კოცონთან....

კაცი თავის თავს რომ ვერ პოულობს, ასე მგონია, სხვის ადგილს იჭერს. მოგვიანებით ანდა დროულად ჩვენ შორის იწვევს ღიმილს და ეჭვებს. ის ეთვისება თამაშს და ნიღაბს,...

გუშინ ჩემს ფანჯარასთან გოგონამ ჩაიარა თითქოს გულში შეირხა ატმის ტოტი ბრიალა. იმას ჰგავდა, სულ იმას…(ღმერთო რა გამიხარდა!) მე რომ პატარობაში შეშლილივით...

საით გაგექცეთ ღელის ტირიფებს სად დაგემალო, ზვარო, ჭალაკო? ნუ გამხდით, თქვენი ჭირიმე, ნუ გამხდით ქვეყნის სალაპარაკოდ...

აღარ მაძინებდა მზერა ალმაცერი, ხალიანი ტუჩი... მკლავი ანაცერი... მზის და ცხელი ქვიშის ვნებით ატკეცილი ტალღებს მოაპობდა ტანი კალმახური. თვალებს ჩავკიდებდი...

თოვლი მოსულა, თოვლი მოსულა, ქათქათა, შენი თეთრი მკერდივით... მე, უსასრულო სივრცის მოსურნე- ვარ მაღალ მთებში გამოკეტილი. და მაღლდებიან მთები ზეცამდე...

მაგრად დაჰკარი, მაგრად დაჰკარი, დადგეს ყიჟინის კორიანტელი, რომ საქართველოს რწმენის აკვანი, კვლავ იდგეს ტურფა და სანატრელი....

დანამდვილებით არავინ იცის რა არის სული. სული მე მაინც ზღაპრული ჯინივით ბოთლში გამომწყვდეული ადამიანის ფიქრი და ოცნება მგონია, რომელიც თავის გაჩენის დღიდან...

მე ახლა მხოლოდ ამ თოვლით ვცხოვრობ, მათოვს და მათოვს თეთრი ვარდები და როგორც შენი დუმილი – თოვლიც სავსეა თრთოლვით და ჟრუანტელით....