წყვდიადი
იჯდა გოგონა ჩაფიქრებული
თან გულში ჰქონდა დიდი ნაღველი
თითქოს ელოდა ვიღაცას კიდევ
გულს იამებდა გაფითრებული
ხელი გაშალა და შვება იგრძნო
და ფანჯრის ძგიდეს მიუალერსა
არავინ ყავდა იმ წუთას ახლოს
ვინც ოდნავ შვებას აგრძნობინებდა
მას თვალწინ ედო ვარდის კალათა
მთვარე ზემოდან შესციცინებდა
ამხედრებული თეთრი რაშით
მაღლა მზე ჭაბუკს ელოდებოდა
ელოდა დღისით, ელოდა ღამით
მაგრამ ჭაბუკი არა ჩნდებოდა
და მოწყენილი რომანტიკულად
ახალ დღის მოსვლას ელოდებოდა
და კვლავ გათენდა მოვიდა დილა
აზრი დაკარგა ყველა ღვთაებამ
იჯდა, ელოდა, ცრემლებს მალავდა
ბიჭი არ ჩანდა, არც მოელოდა
17.08.2014 წელი
მერაბ სალუქვაზე
იჯდა გოგონა ჩაფიქრებული
თან გულში ჰქონდა დიდი ნაღველი
თითქოს ელოდა ვიღაცას კიდევ
გულს იამებდა გაფითრებული
ხელი გაშალა და შვება იგრძნო
და ფანჯრის ძგიდეს მიუალერსა
არავინ ყავდა იმ წუთას ახლოს
ვინც ოდნავ შვებას აგრძნობინებდა
მას თვალწინ ედო ვარდის კალათა
მთვარე ზემოდან შესციცინებდა
ამხედრებული თეთრი რაშით
მაღლა მზე ჭაბუკს ელოდებოდა
ელოდა დღისით, ელოდა ღამით
მაგრამ ჭაბუკი არა ჩნდებოდა
და მოწყენილი რომანტიკულად
ახალ დღის მოსვლას ელოდებოდა
და კვლავ გათენდა მოვიდა დილა
აზრი დაკარგა ყველა ღვთაებამ
იჯდა, ელოდა, ცრემლებს მალავდა
ბიჭი არ ჩანდა, არც მოელოდა
17.08.2014 წელი
მერაბ სალუქვაზე
