მიყვარს სოფლად შემოსული გაზაფხული ვარდიანი.. მიწის ორთქლი ცად ასული, ღამე ოდნავ დარდიანი, მთვარე ჯიხვის ყანწიანი.....

მე ჩავუჯექი სისხამ დილისკენ ამ ჩემს სტრიქონებს ქარმა დაბერა. ისევ თენდება დღე არაფრის მთქმელი აზრი დაკარგა ირგვლივ ცხოვრებამ....

/size]–თბილისს – მე ლექს გიამბობ მზეში განაბანს, თუმცა არა ვარ ლექსით მზის ტოლი.. სადაც ვარ, შენი ანაბანა ვარ, ვარ შენი ჭადრის ერთი ფოთოლი.....

ზამთრის სიცივემ გადაპენტა ყველა გრძნობები თოვლმა წაიღო გადაიქცა წვიმის წვეთებად, ამ გულთან დარჩა შენზე ფიქრი ის მონატრება შენმა სიშორემ და ლოდინმა მარტო...

მენატრები, ტიალ ფიქრში დავიღალე დაბნელდება, ისევ კარგო მემალები, გარიჟრაჟზზე ცრემლი ტირიფს მოეხვევა შენ სიყვარულს ზღვის ტალღებსაც მოვუყვები....

გუშინ მესიზმრე თეთრ ფერებში იდექ სარკმელთან მივხვდი შეგატყვე რაღაცაზე გული გტკიოდა, შენ ბუზღუნებდი ვერ ამიხსნია მე ვერ გაგიგე და რა გინდოდა რაც ვერ მითხარი...

ჩემი სიყვარული, შენმა მონატრებამ გადამატანინა შენი მონატრება, ფიქრით და დარდით აღვითქვი, ფიქრში და დარდში, უძილობა შემომეპარა, უძილობა კიდე სტრიქონით გავლიე....

თუ გაგიტაცა, როგორც ფოთოლი აცრემლებული და ფერმიხდილი, მაშინ სამოთხის განცდას მოგონილს დაფარავს მწარე ფიქრი სიკვდილის.. ლამაზად კვდება ყველა სიცოცხლე,...

დღე იყო ბევრი, მართლაც სავარდო.. და უფრო მეტი, შავი უკუნი,...

"რა ვქნა, მე მაინც სიკეთის მწამდა, მახსოვს, მწამლავდნენ ნელ-ნელა შხამით. ბოროტეული სიტყვებით მკლავდა და ვიღლებოდი რამდენი რამით ... ო, ღმერთო ჩემო,...