დათო არახამია - ვერ ვიზიარებ

ხარბად გავცქერი კამკამა სივრცეს
და წინათგრძნობა მაფორიაქებს.
უიმედობის ლანდი რომ მიმზერს,
ვერ ვიზიარებ განცდის სიამეს.


დათო არახამია - დილის დუმილი

თვალი ვერ უძლებს ფერების ლივლივს,
აისს ღრუბელი გაუწალდია...
დარდივით დნება დუმილი დილის
და უხიაგი წლები გადიან.


დათო არახამია - გაწბილებით

გადამწვანდა არემარე
და გითრთოლებს სიო ღაწვებს;
ერთხელაც არ გამიღიმე,
ჩემი ცოდვა მხრებზე გაწევს,


დათო არახამია – დილის დუმილი

თვალი ვერ უძლებს ფერების ლივლივს,
აისს ღრუბელი გაუწალდია...
დარდივით დნება დუმილი დილის
და უხიაგი წლები გადიან.


დათო არახამია – თვალს გვიხსნის

იმედის წყარო რაკრაკებს,
განახლებულა ბაგრატი.
ზვარში ხოხობი დავლანდე,
დაჰქრის ცოცხალი ნახატი.


დათო არახამია – მომავლის რწმენის

აღტკინებული ოცნების ტალღა,
ფანტავდა მხუთავ ღამეულ უკუნს.
უფსკრული ხარბად აღებდა ხახას,
ბუ ბანს აძლევდა ზარების გუგუნს.


დათო არახამია - შევძლო

მივყვები დინებას,
ქაფდება ტალღები.
ცამ თქეში ინება,
ზვირთებს ვედავები.


დათო არახამია - ასე ამაოდ

სიჩუმე მთვარის ბილიკებს უტევს,
თვალი შემავლო ღრუბელმა ელდით.
ფიქრები ფიქრებს ძალუმად უღრენს
და დააჩოქა განცდები სევდის.


დათო არახამია - ნუ ითაკილებ

ჩიტო, ჩიტო ღაბუა!
შენც სიყვარულზე გალობ...
მახეში ვინ არ გაბმულა;
ვაჟკაცო,თუგინდ ქალო...


დათო არახამია - გაწბილებული

გულმა ტკივილი ბოლომდე იგრძნო,
ცის კიდეს მძაფრად ეხვევა ნისლი.
ცრემლთა ნაკადმაც იდინოს ვინძლო
და შეიფეროს დაღვრილი სისხლი.