დათო არახამია - კვლავ ქაქანებენ

გამოდარებულ ცის ტატნობს ვუმზერ,
ღრუბლები მზის სხივს კვლავ ეფარება.
კვირტის ფაჩუნზე და ჩამიჩუმზე,
ამხელს ალვის ხე მზის შეყვარებას.


დათო არახამია - ვერა დაგვაკლოს

ისევ ჩამესმის ჩიტების კვნესა,
ბედნიერების ნექტარით სავსე.
მერიდიანებს სხივები კვეთავს
და ოკეანე ზვირთს ცამდე ასწევს.


დათო არახამია - არ დააყოვნებს

წიწვოვან გორებს თავს ვერ ვანებებ,
ჯიხვის ნავარდი ამშვენებს ქარაფს.
გაცლია სიქა ძველ-ძველ ზმანებებს,
აწმყოს ვერ ვაცლი მტვერსა და ტალახს.


დათო არახამია – კრძალვით ვეხები

ხარ კენარივით მონარნარე და
მიუწვდომელი როგორც მყინვარი;
თავაწყვეტილი მიჰქრის კარეტა,
გულის სწორი კი განა ვინ არი?...


დათო არახამია – ელვამ

კვლავ ათუხთუხდა ვენებში სისხლი,
ვეღარ ვამრთელებ ამ გულს დაკორტნილს.
შემომიტია საწუთრომ რისხვით
და აცუნდრუკდა ჟამი გამოცდის.


დათო არახამია – ჩირაღდნად იწვის

გადაირბინა წლებმა გრიალით,
მათრობს სურნელი ცისა და მიწის.
სიჭაბუკის და ყრმობის ტრფიალი,
ჩემში სიცოცხლის ჩირაღდნად იწვის.


დათო არახამია - რადგან

თვალს ვერ ვწყვიტავ
აქაფებულ ჩქერებს
და თან რაღაც
უცხო გრძნობა მართობს;


დათო არახამია - შენზე მლოცველი

გადაიცოცხეს ველზე ქარებმა,
ცას ცისარტყელა გადაეხვია;
მხარი ავუბი ამ მღელვარებას,
აუკიაფდა ცრემლი მზეწვიას.


დათო არახამია - შენატრის

გულს რომ კორტნის სინანულის განცდებია,
შთაგონებამ სული მკვეთრად ააკვნესა.
ცის ტატნობზე ცთომილებიც ბაცდებიან,
ელვამ ღრუბელს ფრთა მოსტეხა ასალესად.


დათო არახამია - ასევე ძნელად

იდუმალია, შინაგანი
გრძნობა ყოველი.
უფასურდება წარმოსახვა -
დარდის მთოველი.