გამოდარებულ ცის ტატნობს ვუმზერ, ღრუბლები მზის სხივს კვლავ ეფარება. კვირტის ფაჩუნზე და ჩამიჩუმზე, ამხელს ალვის ხე მზის შეყვარებას....

ისევ ჩამესმის ჩიტების კვნესა, ბედნიერების ნექტარით სავსე. მერიდიანებს სხივები კვეთავს და ოკეანე ზვირთს ცამდე ასწევს....

წიწვოვან გორებს თავს ვერ ვანებებ, ჯიხვის ნავარდი ამშვენებს ქარაფს. გაცლია სიქა ძველ-ძველ ზმანებებს, აწმყოს ვერ ვაცლი მტვერსა და ტალახს....

ხარ კენარივით მონარნარე და მიუწვდომელი როგორც მყინვარი; თავაწყვეტილი მიჰქრის კარეტა, გულის სწორი კი განა ვინ არი?......

კვლავ ათუხთუხდა ვენებში სისხლი, ვეღარ ვამრთელებ ამ გულს დაკორტნილს. შემომიტია საწუთრომ რისხვით და აცუნდრუკდა ჟამი გამოცდის....

გადაირბინა წლებმა გრიალით, მათრობს სურნელი ცისა და მიწის. სიჭაბუკის და ყრმობის ტრფიალი, ჩემში სიცოცხლის ჩირაღდნად იწვის....

თვალს ვერ ვწყვიტავ აქაფებულ ჩქერებს და თან რაღაც უცხო გრძნობა მართობს;...

გადაიცოცხეს ველზე ქარებმა, ცას ცისარტყელა გადაეხვია; მხარი ავუბი ამ მღელვარებას, აუკიაფდა ცრემლი მზეწვიას....

გულს რომ კორტნის სინანულის განცდებია, შთაგონებამ სული მკვეთრად ააკვნესა. ცის ტატნობზე ცთომილებიც ბაცდებიან, ელვამ ღრუბელს ფრთა მოსტეხა ასალესად....

იდუმალია, შინაგანი გრძნობა ყოველი. უფასურდება წარმოსახვა - დარდის მთოველი....