დათო არახამია – დილის დუმილი

დილის დუმილი

თვალი ვერ უძლებს ფერების ლივლივს,
აისს ღრუბელი გაუწალდია...
დარდივით დნება დუმილი დილის
და უხიაგი წლები გადიან.

ეს გული ისე დასევდიანდა,
ვეღარ მაშფოთებს ვნების ძახილი;
ნათელს წყვდიადი ტანჯავს ნიადაგ,
ჟანგმა დაცხრილა ბასრი მახვილი.

არავინ უწყის ვის რა მოელის,–
როგორ იკვნესებს ჩემი ნაღარა.
არას შემარჩენს წუთისოფელი,
ვერ ეგუება გული ჭაღარას.

ვეღარ დავდივარ, მე ნება–ნება,
ვეღარ ვიშუშებ იარას ლექსით.
წავა დღეების თამამი წყება,
მომავლის კვარცხლბეკს გასანთლავს ღმერთი.

დათო არახამია