დათო არახამია - კვლავ ჩხერიმელა

კვლავ ჩხერიმელა

წინაპართ ძვლების ჩურჩულის ექო,
მთებს რომ ეხვევა ყელზე ნისლივით.
თვალს გადავავლებ სერსა და ბექობს,
ციმციმ შევიგრძნობ გულბოყვს დილის მზით.

dato araxamia kvlav chxerimela


დათო არახამია - ამ უღიმღამო

ამ უღიმღამო

გამკვირვებია რომელი
დროა,-მკურნალი ყოვლის.
სულმოუთქმელად რომ ველი
და უმოწყალოდ მკორტნის.

დათო არახამია


დათო არახამია ბედის ჩივილი

ბედის ჩივილი

დამხვრჩვალი ქარი უმწეოდ წივის,
ზღვის ღელვა მაინც აღარ მინელდა.
კვირტივით სკდება წვეთები წვიმის,
ცვარი მეყრება მხრებზე მძივივებად.


დათო არახამია - და ყველაფერი


გულყრის ტოლია ამ ბუღში დაღლა
გაასმაგდება ნატვრა ქარისა.
როდესაც ერთ დროს,იმ მოსეს აღალს
წყუროდა წყალი იორდანისა


დათო არახამია - ისევ

გული, უმოწყალო ყვავილს
ნექტარს უსურვებს საზრდოდ.
სული უმწეოდ ღნავის,
ვით ვფარცხო ველი მარტომ.


დათო არახამია - სისხამის ციაგს

შენზე ფიქრები აღარ მასვენებს,
წარსულისაკენ ვიბრუნე პირი.
სარკმელს ჟუჟუნა წვიმა ასველებს,
სასიხარულო ცრემლებით ვტირი.


დათო არახამია - ვერ გამიგია

უმარტივესი ყოფა
ნასაზრდოები ნიჭით,
დაგმობს სულიერ ლპობას
აკენწლავდება იჭვი.


დათო არახამია - ის ნეტარება

რა დრო გასულა და აი დღესაც,
ვეკეკლუცები ვნებას გარეწარს.
იგივე მიწა,იგივე ზეცა,
ალერსის სითბოს კვლავ თავს მალეწავს.


დათო არახამია - ჩემი რისხვა

იმ ხსოვნას ვერ დავაძველებ,
რაც რომ ჩემში ხარობს;
შავს თეთრად ვერ ავაჭრელებ,
სხივს ვერ მოვწყვეტ ტატნობს.


დათო არახამია - კვლავ ზეცისაკენ

დაუდეგარი ჩემი ფიქრები
უსაზღვრო სივრცეს შესჭიდებიან...
მე მათ სრბოლაში ვბორგავ,ვიღლები,
ისინი, მაინც არა ცხრებიან.