დადაღული

მიდიოდა კაცი გზაზე
დადაღული გულით სავსე,
მოსდიოდა სისხლი ტანზე
არ იმჩნევდა თავის თავზე.
მდიდოდა კლდეზე, ზღვაზე
არ არჩევდა სხვათა ზღაპრებს
წითელი კი ფერად დასდევს
კაცი, ისევ გულით აფრენს
მიდიოდა კაცი გზაზე,
დადაღული, ცრემლებს აფრქვევს,
თუმცა ისიც გაქრა დამდეგს
აღარ იყო სული მასზე,
ყაყაჩოთა ველზე დაწვეს.
ლურჯი ფერი დაჰკრავს სახეს,
სუნთქვა უკვე აღარ დასდევს,
დადაღული იქცა ვარდად
და მაშვენებს სატრფოს კალთას...