...და გზაჯვარედინზე
გზა უცებ გაიყო,
ცხოვრებამ სიცოცხლის
ხალისი დაკარგა,
ვერ დავისაკუთრე,
რაც ჩემი არ იყო,
რაც შევინარჩუნე,
დრომ ისიც წამართვა.
თითქოს მოწმენდილი,
კრიალა ცა იყო,
სახეს მიკოცნიდა მზის
სხივი, არა და..
სადაც, რომ მივედი,
კარი კი გაიღო,
მაგრამ გულის კარი,
დამხვდურმა ჩარაზა.
მეგონა მიმიხვდა,
მაინც ვერ გაიგო,
ლოდინად ქცეული
გული, რომ წარმტაცა,
დღეს გემშვიდობები,
და გეტყვი - ადიოს!
დაგტოვებ ეულად,
ფიქრების ამარა.
ნანა სელეპანოვა - ადიოს!
