მერაბ სალუქვაძე უსათაურო

რად გინდა ყალბი აკორდი,
მაშ, რის მომტანია ის?


ნანა სელეპანოვა - შენ არვის დაეკარგები

განშორდე ყველას, ასე უბრალოდ,
თითქოს და შენთვის არაფერია,
მათ დაბრუნებას, აღარ უცადო,
წავიდეს, ვინც კი წასასვლელია.


ნანა სელეპანოვა - შემოდგომის ფერები

გამოიდარა... ჩემთვის მაინც
დღეა პირქუში,
ვერ გავხალისდი შემოდგომის
ყვითელ ფერებით
და სული ჩემი იმყოფება,
ისევ მიმწუხრში,
ო, მწუხარება, გევედრები,
წამით შეჩერდი!


ნანა სელეპანოვა - Прошу, не приходи

Прошу, не приходи у моего дома,
Там пусто, немая глухота,
Здесь раньше смеялись много,
А теперь царит тишина.


ნანა სელეპანოვა - რა უცნაურად

რა უცნაურად შემოიჭერ
წუხელის ჩემში,
გაოცებული გიღიმი და..
სინათლეს ვაქრობ,
მოცურავს ჩემსკენ მოცახცახე
ხელები შენი
და გული ჩემი საგულედან
დაღწევას ლამობს.


ნანა სელეპანოვა - რო მახვიდოდე ტკბილლექსავ

რო მახვიდოდე
ტკბილლექსავ,
რო გვერდზეც
მამიჯდებოდე,
ზამთარ მაგიქსოვ
წინდზებრას,
მემრ ფიფქებ
დაგეყრებოდე.


ნანა სელეპანოვა - მარტოხელები

ნუ შეიყვარებთ სხვისი
ბაგით ნაფერებ თვალებს,
ვისაც სხვის მკერდზე
ღამე თეთრად უთენებია,
მარტოხელები, ვით
მათხოვარს უშვებენ ღამეს
სახლში და... ღამის
სიბნელეში მარტო რჩებიან.


ნანა სელეპანოვა - წასვლა იყოს ლეგენდარული

ვიდრე ცა გზებზე
ნისლებს მომიფენს,
ვიდრე ხმა შემრჩა
ანდამატური,
დღეს მეც თქვენსავით
ნიღაბს მოვირგებ
და შეგაცბუნებთ
სიტყვით მაცდურით.


ნანა სელეპანოვა - იქ, სადაც მწვერვალებს ცა ბინდავს

წამიყვან? ვიცი, არ წამიყვან...
და მაინც მე გელი ამ ღამეს,
იქ, სადაც მწვერვალებს ცა ბინდავს,
სად კლდეზე დალეწილ კალმახებს
ტალღები ფსკერისკენ მიათრევს...
სადმე შორს.. სიღრმეში.. იმ მხარეს,
წვიმისგან დანამულ უღრან ტევრს
ვერ სწვდება მზის სხივის სინათლე.


ნანა სელეპანოვა - რა გაანელებს სევდას...

რა გაანელებს სევდას...
ისევ წვიმს, სულში მაწვიმს...
დღეს მოკლე კაბა მეცვა,
ვერ შეამჩნიე.. და მწყინს.
არც ეს მუხლები გლუვი,
სულ ოდნავ ზევით ხალი,
და ვერც ღილკილო მრუში
მკერდგადაღეღილ კაბის.


ნანა სელეპანოვა - მომწერე

არ მწერ, მე მაინც
ველოდები შენგან ბარათებს,
მომწერე რამე, თუნდაც
იყოს სიტყვა რიოში,
მთელი დღე კართან
ატუზული ვათენ - ვაღამებ,
მაგრამ ვაი, რომ
იგვინებს ფოსტალიონი.


ნანა სელეპანოვა - უერთმანეთოდ

შენ მიდიოდი...
მე თვალებს ვხრიდი,
ო, არ იფიქრო,
გული არ მტკივა,
ჩვენს განშორებას
ფიქრებში ვშლიდი
და ვივიწყებდი
ყველა იმ სიტყვას.