მე ვინ ვარ, შენ რომ გიწოდო – ჩემი... შეგასხა ფრთები – ჩემი ლექსები... თუ სამუდამოდ, წარსულში ვრჩები... და აღარასდროს, არ მეღირსები... zviad kechaymadze...

სევდა და დარდი დღეებს მიმძიმებს... და მაინც, მზეს და ღიმილს გადარებ... zviad kechaymadze kechakmadze me moval shentan...

დღე ფიქრებით, ოცნებებით აივსო... შემოდგომის სევდიან დღეს გავხარ... გელოდები, რომ ხელახლა დავიწყო... zviad kechaymadze kechakmadze sevdiani zamtari poezia...

უძილო ღამე, ყოველ დილას საწოლთან მორცხვობს... მზე მიალერსებს, და ჩვილივით მიკრავს უბეში... პოეტში, თურმე... zviad kechaymadze kechakmadze poeti...

მთის გადაღმა, გელოდები, მზე რომ ჩავა... ვიცი მოხვალ, შემისრულებ დანაპირებს... როცა ფანჯრებს გადაღებავს ღამე, შავად.. როცა მთვარე, მზესთან ჭიდილს დააპირებს......

შენ ხარ სიცოცხლის წყარო, მე უშენობით, დავშრი... შენგან სიყვარულს ვსწავლობ, როგორც სიარულს ბავშვი.. zviad kechakmadze kechaymadze bavshvebad vrchebit poezia...

წვიმა – ლექსებად მოდის... ღამე – ბავშვივით ტირის... შენ, ვერ იხსენებ როდის... მე კი, ხელახლა ვყვირი... zviad kechakmadze kechaymadze wvima poezia...

მე ცას გადავხურავ ჩალით, გულსაც გადაგიშლი, ბრმად... თუ მთხოვ, შევჩერდები წამით... ერთად გავაგრძელოთ გზა... zviad kechakmadze kechaymadze mainc poezia...

არ ვიცი, რა ვუყო ამ სევდას, უშენოდ... ყოველდღე რომ მოდის, მაგიჟებს თავიდან... ვცდილობ რომ, ცხოვრებას ზურგი არ ვუჩვენო... ცხოვრებას, რომელიც უშენოდ წავიდა......

სიცოცხლე - სევდის მახე... და ცა, ფიქრების მოლი, სევდა მახეში მახვევს... მაინც, ბოლომდე ვბრძოლობ... zviad kechakmadze kechaymadze sicocxlistvis vbrdzolob...