ზვიად კეჭაყმაძე - მოგონებებს ვკოცნი...



მთის გადაღმა,
გელოდები, მზე რომ ჩავა...
ვიცი მოხვალ, შემისრულებ დანაპირებს...
როცა ფანჯრებს გადაღებავს ღამე, შავად..
როცა მთვარე, მზესთან ჭიდილს დააპირებს...

ვიცი მოხვალ,
ღამეს, ისევ დამატირებ...
სევდა ისევ, ქარს გაატანს ფიქრებს...
მე უშენოდ, გათენებას არ ვაპირებ...
შენთან ერთად გავფრინდები მზისკენ...

დილას ისევ,
შენს სარკმელთან ავტირდები...
ვის გავუყო სევდიანი დილა...
მაკოცე და ცაში ნატვრად ავფრინდები
ღრუბლებიდან ჩამოვდნები წვიმად

დღე დღეს მისდევს,
მენატრები, რაც დრო გადის...
გულს კი ისევ, უშენობა მიკლავს...
საღამო ხანს მზესთან ერთად ზღვაში ჩადი...
როგორც გულში ჩაძირული სიტყვა...

მე სიყვარულს,
არასოდეს დაგპირდები...
ვნატრობ, შენ რომ სიყვარულად მექცე...
მხოლოდ შენთვის და შენს გამო ვაპირდები...
რომ დამესწრო გაზაფხულს და მერცხლებს...

გულში ისევ,
მოგონებად ილექები...
მოგაქვს ისევ, გაზაფხულის სუნთქვა...
დღეებს ისევ, ჩემს წარსულში ვერეკები...
რომ სათქმელი, სხვას არავის ვუთხრა...

სადღაც ცაში,
დახატულა, ეს ფერები...
ყველა დილა მითენდება ლოცვით...
თითებს გახებ, კრძალვით ისევ გეფერები...
შენს ტუჩებზე მოგონებებს ვკოცნი...



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.