ზვიად კეჭაყმაძე - პოეტი...



უძილო ღამე,
ყოველ დილას საწოლთან მორცხვობს...
მზე მიალერსებს,
და ჩვილივით მიკრავს უბეში...
პოეტში, თურმე...
სიყვარული იქამდე ცოცხლობს...
სანამდე, სევდა არ მოკვდება, თავად პოეტში...

ახლა სამნი ვართ,
მე და შენ და უძილო ღამე...
ველით ოცნებას,
უზომოდ და მაინც მკაფიოდ...
პოეტის ბოლო...
ხან ტკბილია, ხან მაინც, მწარე...
მისი ლექსები, სიცოცხლეზე უფრო სწრაფია...

უძილო ღამე,
ყოველ დილას ფიქრებს მიმალავს...
არ ვიცი, რატომ...
ვიმეორებ სევდიან მაჟორს...
პოეტი რითმებს ცხოვრებისგან,
თუ ვერ იპარავს...
ტყვიებს, ცამეტჯერ მოსაკლავად, რიგებად აწყობს...

სიზმრად იღვრება ყოველ ღამე,
შენი ფიქრები...
სცენაზე ვდგავარ,
ვიმეორებ ნაცნობ მაჟორებს...
პოეტი თუა,
სიცოცხლისთვის არის ნაშობი...
პოეტს სიკვდილთან აპრილი და მარტი აშორებს...

და მაინც,
შენსკენ მომაქანებს დილის ნიავი...
ცა მგლოვიარობს,
მეწვეთება ახლა წვეთებად...
პოეტში გული,
ყოველ ღამე, არის მზიანი...
სიყვარულია მისი, მთელი შემოქმედება...

პოეტში, თურმე სიყვარული...
ბოლომე ცოცხლობს..



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.