მომენატრა სიყვარულზე ლექსი, ისეთი რომ შეგიყვარდე მერე. ისე, რომ ვთქვა, რიგითა და წესით, ბევრი რამე სულ ამაოდ ვწერე....

მჯერა, სიცოცხლის მერეც იმ იებად მოვალ, სიყვარულის დღეს საფლავიდან რომ მოიპარავენ ბავშვები, მერე შეყვარებულს რომ მიურბენინებენ და შემკრთალი, აკანკალებული ხმით...

ოთხი იყო... არა, ხუთის ოცი წუთი. სიყვარულის სამიზნეზე ვყავდით ქილერს....

ნეტა ეს წლები, სადღა მიდიან... დროც, ისე უცებ, გასცილდა საზღვარს... მე შენი წასვლა არ გამიგია და ვდგავარ ასე ქუჩაში, სადღაც......

რა საოცრად თოვს ფიფქი მიქრის შორს ეფინება დროს თოვს... თოვს......

მთელი დღე თოვდა, ატანდა ყინვა... საღამოც, თეთრად დაღამდა თითქოს... მიყვარხარ, როგორც მიყვარდი წინათ......

სამყარო, ჩემთან ერთად ბერდება... მეძახის ცა და ტაროსი ფერთა... ისევ ახალი დილა თენდება, ერთი ნაბიჯი მაშორებს შენთან......

ახლა ღამეა, ბნელა სულეთში, დავეძებ, მაგრამ სინათლე არ ჩანს... მივდივარ, სადაც არის სულერთი, იქ სადაც, შენი თვალები დამრჩა......

მოვალ, გაჩუქებ ფიქრებს... და გულს, დარდისგან დაცლილს... ოღონდ, მოგისწრო ვიდრე,...

ისევ დამათენდა თავზე გაზაფხული... და მეც, მერამდენე დილას ვეგებები... მინდა ცოდვებისგან, ასე დაღალული... გული დავიმშვიდო და მზეს შევეგებო......