გარეთ ქარია, სუსხი... წარსულს, ფიქრებში ვძირავ... კვლავ, გათენებას ვუცდი, სადღაც ქუჩაში მძინავს......

მოგიახლოვდი, მაგრამ, ვერ გიწილადე სითბო, ვერ აგირიე თავგზა, ვერ გაგიმეტე თითქოს....

უკვე გადადგმულს გავცქერ ნაბიჯებს, შემომეჩვია დღეების ათვლა, უშენოდ გული ვერ იარწივებს, უშენოდ ჩემო ვყოფილვარ არც რა... მე ისევ სევდის აჩრდილს დავყვები, ლეგა...

თოვს, და, ზეცამ გამოისხა ფრთები, მოლოდინად შევეხიზნე სარკმელს, დავიჯერო, ზმანება ხარ მთების, ქარი მახვევს, თრთოლვას უკანასკნელს...

მომბეზრდა შავ-თეთრი კადრები, ის რომ სამყარო აღარ ჟღერადობს, მომეცით ფერადი ფანქრები, ცხოვრება ბავშვურად უნდა გავაფერადო!...

‎ არ ღირს ხალხზე გაბრაზება იმისთვის, რომ მათ ვერ გაამართლეს ჩვენი იმედები . ჩვენ თავად ვართ დამნაშავენი ... იმიტომ რომ უფრო მეტს მოველოდით მათგან ვიდრე საჭირო...

სიგიჟე მხოლოდ მაშინაა ფასეული, როცა ემსახურება სიყვარულს....

ადამიანი ტაძრის კედელზე მოხატული ფრესკა არ არის, რომ ერთ განზომილებაში უმზირო, ან მოშალო... მას ირგვლივ უნდა შემოუარო და იმ მხრიდან უმზირო საიდანაც ლამაზია....

გიყვარდეს დედამიწა, ნუ ფიქრობ, რომ ის მშობლებისგან მემკვიდრეობით გერგო, დედამიწა შენ საკუთარმა შვილებმა გათხოვეს...

"სიყვარული ისეთი შეუფასებელი საგანძურია, მთელ სამყაროს შეგაძენინებს.”...