არ მწერ, მე მაინც ველოდები შენგან ბარათებს, მომწერე რამე, თუნდაც იყოს სიტყვა რიოში, მთელი დღე კართან ატუზული ვათენ - ვაღამებ, მაგრამ ვაი, რომ იგვინებს...

შენ მიდიოდი... მე თვალებს ვხრიდი, ო, არ იფიქრო, გული არ მტკივა, ჩვენს განშორებას ფიქრებში ვშლიდი და ვივიწყებდი ყველა იმ სიტყვას....

და აჰა, დადგა დღეს აგვისტოს ოცდათერთმეტი, ცხელი ზაფხულის მიიწურა მდარე დღეები, გამოაგზავნა შემოდგომამ მაცნედ ცრემლები და გსურს თუ არა, მდუმარებით წვიმებს...

წითელი კაბით გადმოვდგები სახლის აივანს და თლილ თითებით ავაჟღერებ, როცა დაირას,...

კარს შემოდგომა მოდგა, დრო რა უეცრად გადის, დრო გადაიქცა გლოვად, დრო სუყველაფერს წაშლის....

ჭალებს ჩამოწვნენ ნისლები, წვიმა მისველებს თმებსაო, გზად შამეყარა ვაჟაი, თვალ დაუყენებს მტერსაო....

მ არიამობა დღესაო, ციდან ხმა ესმათ ზარების, ა ტირებულან ღვთისმშობლის მიძინებული თვალები....

შეფუთულ გრძნობებს დაუკარგავთ სიამე ხიბლის, მზე ჰორიზონტებს შეუერთდა დაღლილ ალერსით, შენ განშორებამ და დაკარგვამ გასწავლეს შიში და შიშგანცდილი ყველა მომხვდურს...

მე ვემსგავსები, იმ ჩამქრალ ბუხარს, სად ნაღვერდალი ცრემლებით ღვივის, მე ვემსგავსები, იმ ყარიბ სტუმარს, ვისი დანახვაც სევდისგან იხსნის...

ფიქრებში ღამემ ვით გაათიოს, კრთები სიზმარისგან ძილმორეული, გაახელ თვალებს, იტყვი - "ადიოს"- ასეთი ახლო და შორეული....