გული ქვეყნის ოდენა, კვლავ კრთის როგორც ლამპარი,...

ახლა რასაც ვწერ, ყველა სიტყვა დიდზე დიდია, თუმც მწერლობა და პოეტობა ფეხზე მკიდია....

* * *...

ის აღარ მოვა.. მე ისევ ველი, გადავივიწყებ, რაც მან დამმართა, შორს იყოს ჩემგან, ოღონდ ნუ მესვრის მომაკვდინებელ სიტყვებს ხმამაღლა....

* * *...

ნუთუ, მრავალჯერ წასული კაცი ბუმერანგივით უკან ბრუნდება, თუ მონატრებამ აანთო წამით, რაღა აზრი აქვს, მის დაბრუნებას....

დაიწყო!.. და შენც იწყებ ვოიაჟს, ღამით ღვინისფერ წინდებს გაიხდი, შენ გადაიღვრი მკერდზე კონიაკს და მძვინვარების ბალანს აიშლი....

და მაშინ როცა, გადაღლილია ხალხით ქუჩები, დღეს თეთრი სისხლი აწუხებს ბევრს, შიშველ სხეულებს როცა ირგვლივ ბოლო არ უჩანს, ეს როგორც ყველას, მაშფოთვებს მეც.....

გახსოვს? ერთხელ მოვედი შენთან, ვითომდა მაშინ ვეღარ მიცანი,...

ადამიანი თუ საბუთი.......