და წვიმდა კვლავაც გადაუღებლად... გოდავდა ზეცა, დაძრწოდა ქარი და მოდიოდა კოშმარი ღამე წარმოუდგენლად, უძირო, შავი!...

ნ ეტარების სიძულვილით ა ბურდული წლები.. ნ აქურდალი შეხვედრებით ა რეული დღენი.....

მე წუთისოფლის პარმაღზე ვდგავარ, ვდგავარ და მალვით შენ თვალს გადევნებ... შენ მიდიოდი ფარული სევდით, იმედის სიტყვაც ვერ დაგადევნე!...

გადაიარეს ღრუბლებმა.. მე შენს გზას, აღარ გავცქერი, ჭრილობაც მომიშუშდება შენ რომ ულმობლად დამჭერი! !...

წვიმს ... შავი ღრუბლები დასჩერებიან სამგლოვიარო კაბებში გამოწყობილ ხალხს. წვიმს, და შავი ქოლგები უპრო მეტად აბნელებს ისედაც შავით მოსილ სასაფლაოს. პატარა ბიჭს...

მომენატრა შენი მწველი, ხორბლისფერი ტუჩები, მე გაზაფხულს რას დავუცდი მოვალ, ჩაგეხუტები...

განა ჩემი ბრალია, ცოტაც შენ ხარ ბრალში, როცა გაგიცანი და როცა შემიყვარდი... მე შენ ამოგარჩიე ათიათას კაცში, დამიჯერე, არასდროს მე არ გაგცვლი სხვაში!...

მ ერამდენედ მომიხურე კარგო გულის კარები ი სევ კენტად დამტოვე და ახლოს არ მეკარები ყ ველაფერი ამერია, დავრჩი ნაიარევი ვ ერ შევძელი, ვერ გიკოცნე, ვარდისფერი...

დილით ისევ შენზე ფიქრმა გამაღვიძა და ჩემს სარკმელს კვლავ ცრემლები დასდენია.. გაოცებამ დამძლია და მძლივს წარმოვთქვი. მარტოობა რა ძნელია!...

ც ამეტი გადავაგორეთ,ახლა თოთხმეტის ჯერია, ხ ვალემ იდარდოს ხვალისა,ჩვენ ყველას ჯვარი გვწერია! ე ხლა სასმისი შევავსოთ,რომ დაგილოცოთ ჭერია, ნ ატვრა ასრულდეს...