წუხელ დარდით დავიძინე ისე და შევნატრი შენთან ყოფნას ისევ დამიბრუნდი დამიბრუნდი გთხოვდი არ მაქცევდი ყურადღებას ისევ...

ისღა მამშვიდებს, რომ შენ ყოველ დღე, ჩემი სარკმლის წინ დგახარ, მე კი, დაგეძებ გაგიჟებული და ვიცი, სადღაც გნახავ....

ახლა მინდა იყოს ზამთარი და თოვდეს.. კარი არ გაგიღო შენ შემოსვლას მთხოვდე....

მერე რა, თუ ცოტა მოვიწყინე, ცოტაც თუ ცრემლები მომერია, გულით ღიმილიანს სადღა ნახავ, აბა ბედნიერი რომელია?! მერე რა, თუ ტკივილს გავუჩუმდი, ცოტაც დავიბენი და...

ჩ ამოვალ, თუ არ ჩამოხვალ ე რთი დღით მაინც გნახავ, მ ომნატრებიხარ უზომოდ ს ულს შენ მიშფოთებ კვლავაც....

როგორ მოველი იმ დღეს, როდესაც შენ გამიმხელ სათქმელს, მეტყოდი, მოველ, გახსენი კარი, ავფრინებოდი მეშვიდე ცაზე....

ალბათ გსურს, რომ დარდად გადამაქციო, ისიც კმარა,რაც მე ცრემლი შენთვის ვღვარე.. დამივიწყებ, გაუყვები მოლიპულ გზებს, მე კი არ მსურს,დამივიწყო, ასე მალე!...

რა არის ლექსი? ამბავი ერთი, რომელიც შენთვის მინდოდა მეთქვა... უნდა მოგიყვე რაღაც, ისეთი, თავად მოხვიდე ლექსების მთქმელთან......

შენთან მოვედი და, კარი ჩამიკეტე შუბლზე გაკოცე და ცივად შემომხედე, როცა შემიყვარდი, მაშინ გაგრძნობინე წერილს შეხედე და, ის დრო გაიხსენე....

შენმა სიშორემ როგორ დამღალა, და გამიჩინა ისევ დარდები, მინდა დაბრუნდე ისევ გიხილო, გულში ჩაგიკრა მთელი არსებით.....