რისთვის გავკიცხო? რომ არსება ამივსო წყევლით? რად შეითვისა, ტანჯვისგან რომ მართლაც სჯობს გაცლა? კაცთაგან რომ არ მიიბოძა პატივი მხევლის და ფართო ქუჩა რომ ინდომა...

,რას კერავ ასეთს, ასე რომ ელავს?“ ,მე ვკერავ ქურთუკს მწუხარებისას, მისი დანახვა მოხიბლავს ყველას, შევკერავ ქურთუკს მწუხარებისას, მოხიბლავს ყველას“. ,რას აგებ...

მთავარანგელოზს ციდან ძირს რომ ჩამოეჭვრიტა, როს სამოთხის და ჯოჯოხეთის ბედი წყდებოდა, შენს დანახვაზე შეიპყრობდა მყისვე ეჭვი და ციურნი ძალნი ეგებ სულაც...

I მახსოვს, ვიხილე ცარიელი სრულიად სცენა: ყოველდღიური ლამპართ ელვა ღველფივით გაქრა, მე მელოდება ხმელი ძვლების ხაროში ცვენა, კმაყოფილებას იგრძნობს გული ბოლოჯერ,...

უთხარით ყველას, რომ შავ კოშკში ეს სული ლხინობს, საუზმის ნაცვლად აქ თეფშებზე მხოლოდ მტვერია, ცარიელია ყველა ჯიბე, მჟავეა ღვინოც, მაგრამ იცოდეთ, აქ მხედრისთვის...

გაზაფხულს ვუხმობთ ჩვენ ზამთრობით შვების თავდებად, გაზაფხულობით ზაფხულს ვსახავთ ახალ მესიად, ხოლო როდესაც ღობეები ახმიანდება, რიხით ვაცხადებთ, რომ ზამთარი...

კვლავ მოიქცევი ჩემს ღამეში, სადაც უფლობენ ტანჯვა, ნაღველი, ჭვირვალ ფრთეთა შრიალი მესმის, სიკვდილმა ვეღარ ამოშანთა სინათლის ფესვი, მაღლა ზეცაში გაცისკროვნდი...

ათასწლეულად მეჩვენება დღე მისევდილი, დედამიწაზე დავრჩი ოდეს უქალბატონოდ, სხვა გზით მიმიხმობს, სურს სიცოცხლე უქმად დავტოვო და ციერისკენ გავლივლივდე ნაცრისფერ...

ბედნიერი ვარ სიზმარში და შვებას მგვრის კვნესა, ვეხვევი ჩრდილებს, ვაყურადებ შავეთის შრიშინს, ზღვა უნაპირო თვალებს მივსებს შლამით და ქვიშით, ტალღაზე ვაგებ...

ბედისწერამ და სიყვარულმა ღამის ბინადარს მიძღვნეს ატლასის ხელთათმანი და მყის უმაღლეს სიხარულს შემრთეს და ტკივილი გადაუმალეს სულს, მხოლოდ ოხვრა და ურვა რომ...