უილიამ ბატლერ იეიტსი - ცირკის მხეცებთან დამშვიდობება



I
მახსოვს, ვიხილე ცარიელი სრულიად სცენა:
ყოველდღიური ლამპართ ელვა ღველფივით გაქრა,
მე მელოდება ხმელი ძვლების ხაროში ცვენა,
კმაყოფილებას იგრძნობს გული ბოლოჯერ, მაგრამ
ზამთარ-ზაფხული ბერიკაცის ვიდრე ნაზია,
დღეს ჩემი ცირკის ყველა მხეცი არენაზეა.
ოჩოფეხები, ორთვალები შეაკრთობს ნურც ვის,
ლომი, ქალწული, დანარჩენი _ უფალმა უწყის.

II
რა შემიძლია? ძველ ხილვათა ჩამოთვლა მარტო,
ზღვათდამლაშქრავი ოიშინი გემს არ იწყალებს,
მისნურ კუნძულზე კიჩოს დაფშვნის სიზმართა სალტო _
ფუყე ხალისი, ფუყე ბრძოლა, ფუყე სიწყნარე.
ჩაგრულ გულს მხოლოდ ნამღერ ჰანგთა ძალუძს ხსენება,
ნატიფი შოუს გაბრწყინება და დამშვენება.
ვდარდობდი ერთზე, სეირნობას როს წყვილის ვმზერდი:
მომწყურებოდა მამრის სატრფოს მფეთქავი მკერდი.

შემდეგ სიცრუით გაიჟღინთა პიესა მთელი
და ,,გრაფის ასულ ქეთლინადაც“ მოვნათლე მაშინ,
სულგაყიდულად მიიჩნიეს, უწოდეს ,,ხელი”,
მაგრამ სამოთხემ შეაგება მშველელად რაში.
რად დაიღირა ბედისწერა სულზე დანებად?
ფანატიზმმა და სიავემ რად მოჰგვარა რული?
მე მისახსოვრა უცაბედად ავი ზმანება,
რომელშიც კვდება ჩემი ფიქრი და სიყვარული.

ბრმამ და შეშლილმა როცა იწყეს პურის ძიება,
კუჰულინს მაშინ ზღვა შეება გაუხედნავი;
ჩამოიმარცვლა გულის კვნესა მისტერიებად,
მომაჯადოეს ამ ხილვებმა ლექსის მხედარი.
გმირი გმირობამ დააკენტა, რათა ამგვარად
შთანთქას აწმყო და დაიმონოს მეხსიერება,
მე სიყვარული მოხატულმა სცენამ წამგვარა,
არა მათ, ვისაც მიჯნურებად ყოფნა ენება.

III

წმინდა გონებას ანარეკლი სახეთა რჩება.
რაღაც დასრულდა. რა მოჰყვება ხვალინდელ დილას?
ნაყარ-ნუყარი, აღმართული ქუჩებში მთებად,
ძველი კარდალა, ძველი ბოთლი, კონსერვის ქილა,
ძველი კავები, ძველი ძვლები, მეძავის ჯიბე,
და მეც მხოლოდღა ძილის მოგვრა თუ დამჭირდება...
იქ უნდა დავწვე, სადაც ფლასით იწყება კიბე
და გულის დახლზე ჩემი ძვლები გაიყიდება.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.